Informatie over Dawei
Dawei is een stad in het zuidoosten van Myanmar en is de hoofdstad van de Tanintharyi provincie. Het ligt ongeveer 614,3km ten zuiden van Yangon. Het ligt op de noordelijke bank van de Dawei rivier. Er leven ongeveer 156000 inwoners. Van de 11de tot 13de eeuw maakte Dawei deel uit van het Pagan rijk daarna van het Sukothai koninkrijk. Van 1564 tot 1594 was het een deel van het Toungoo koninkrijk. Siam veroverde de stad ook enkele malen. In 1760 veroverde Birma de stad opnieuw . Na de onafhankelijkheid in 1948 werd het een deel van de Tenasserim of Tanintharyi provincie. Buiten de gebruikelijke pagoda’s en tempels vind je hier vooral enkele moeilijk bereikbare stranden, eilanden, een waterval, warmwaterbronnen…
Eigen ervaring
Na een vermoeiend busritje, de bus was een VIPbus dus meer dan ok, maar de weg was een ramp. Met als gevolg dat er van slapen niet veel terecht kwam. We arriveerden om 6u in de busterminal, vanaf hier ging het met een taxi naar het hotel. Natuurlijk was mijn kamer nog niet klaar. Ontbijten mocht ik al wel. Het ontbijt smaakte verrukkelijk. Na het ontbijt moest ik nog wachten tot mijn kamer vrijkwam. Dat was niet zo erg, een jong ventje(8 jaar), kwam een heel gesprek met me voeren. Dit was best gezellig eigenlijk. Eens zijn familie uitgecheckt en mijn kamer gekuist kon ik een doucheke nemen en een eerste verkenning doen.
Dawei is een klein gezapig stadje, interessante gebouwen, vriendelijke mensen en niet te druk. De mooie stranden liggen allemaal op verre afstand van Dawei, deze zag ik de eerste dag niet wegens te voet. Verder dan enkele mooie gebouwen en een tempel kwam ik niet. Het museum was gesloten wegens ook hier een feestdag. De welke het was weet ik niet maar er was niet veel open.
Op mijn 2de dag wou ik wel eens naar een strand rijden. Eén van de verborgen stranden stond de komende dagen op het programma. Mijn plan was dan ook een fiets te huren en naar het dichtstbijzijnde strand te fietsen. Na lang zoeken vond ik eindelijk een plaats waar ze degelijk fietsen verhuurden. De 4de fiets bleek de goede te zijn. Al snel bleek echter dat deze fiets ook niet zo een goede was, een los stuur, een kapot zadel, haperende versnellingen., maar voor de rest was deze fiets perfect in orde. Wat me deed besluiten om mijn tocht verder te zetten. Het strand was op 17km en ik moest een berg over. Na veel puffen geraakte ik boven. De duik naar beneden naar het strand was door het losse stuur en zadel niet zo een pretje zoals ik hoopte. Ik moest vandeeg op mijn hoede zijn maar zonder kleerscheuren geraakte ik er. Maungmagan beach is het bekendste, grootste en makkelijkst te bereiken strand. Met zijn vele restaurantjes was dit een zeer gezellige plaats om te vertoeven. Ik hoopte de pagode op de rotsen in de zee te zien maar daar ben ik helaas niet geraakt. Misschien de laatste dag nog is proberen? Mijn terugweg was een ware calvarie tocht. Met zeer veel moeite geraakte ik wederom over de berg en na nog een lange afdaling geraakte ik heelhuids met de fiets in het stadje. Na 5 maanden wou ik eindelijk eens aan een strand verblijven voor een paar dagen. Niet de algemene toeristische eilandjes maar 1 waar je volledig van de wereld afgesloten was.
En laat nu net in de buurt van waar ik zat zo enkele stranden waren. Makkelijk was de weg er heen niet, maar ja voor een beetje een exclusieve plaats te bereiken moet je iets voor over hebben natuurlijk. Je kan vanuit Dawei met een brommertje naar hier komen, de rit duurt een 2.5u en gaat over een zeer geaccidenteerd parcours. Iets of wat ervaring is gewenst. Goed dat ik geen scooter had gehuurd want onderweg werden ze allemaal aan de kant gezet en gecontroleerd . Ik zonder rijbewijs had er wsl goed aangehangen. Ik had een dure taxi. Jammer maar helaas niks aan te doen. Met de auto duurt het ongeveer 2u voor je bijna ter plaatse bent. Vooral het laatste stuk is een uitdaging. Maar als je denkt dat je er bent, begint het avontuur pas echt. Naargelang de stand van het water moet je een heel eind door mangrovebossen waden. Daarna volgt nog een stuk door wat mul los duinenzand alvorens je je in het paradijs waant. Een prachtig strand in een baai. Een 10tal bungalows, geen telefoon, geen wifi… zalig gewoon. Een maagdelijk wit strand, zalig zeebriesje, zon zee wat wil je nog meer? Alle bungalows stonden tegen het strand je kon als het ware vanuit je bed in de zee springen. Ideaal gewoon.
Op deze plek zou ik 2 dagen zalig niks doen. Na de inspectie van mijn kleine gezellige bungalow volgde een strandwandeling op mijn prachtige privé strand. Van al dat wandelen had ik toch wat honger gekregen. Tijd om de innerlijke mens te versterken. Gelukkig serveerde het restaurant lekker vers eten. Mijn maaltijd was subliem, alleen spijtig dat het bier zo duur was. Zo goed de lunch en avondmaal waren zo pietluttig was het ontbijt. Hier maakten ze me ni echt blij mee. Eens mijn ontbijt wat gezakt, haha ging ik op zoek naar een zo mogelijk nog verlatener strand. Via een smal paadje door de jungle, klauteren over enkele rotsen en dan nog een 100tal m waden bereikte ik dit strand. Dit strand was mogelijk nog ongerepter. Na een uurtje hier vertoefd te hebben vatte ik de terugweg aan. Hier stuitte ik echter op een klein probleempje. Ik had geen rekening gehouden met de getijden en het water stond al wat hoog. Maar met het nodige klauterwerk over de rotsen geraakte ik veilig terug in de jungle. Dit weggetje was nog goed begaanbaar en zonder noemenswaardige problemen arriveerde ik terug aan mijn bungalow.
Een heerlijke lunch en bijbehorend middag dutje later ging het de andere kant uit. Via de rotsen aan het einde van het strand geraakte ik niet verder. Aan de ene zijde de Andaman zee, de andere rotsen gevolgd door een jungle en een steile helling. Zou dit mijn avontuur zijn voor vandaag? Ik dacht het niet, na mijn ogen hun werk te hebben laten doen vond ik een volgens mij klein weggetje. Langs hier zou ik misschien nog wel enkele interessante dingen ontdekken. Mijn wandeling was plezant maar het ontdekkingsgehalte viel wat tegen.
Na een poosje kwam ik op een dreef uit. Ik besloot deze te volgen. Veel verbluffend was er niet te zien, enkele vogels en vlinders, beiden wilden niet op foto, maar het was een aangename wandeling. Ik werd zelfs 2 keer spontaan een lift aangeboden door mensen op een scooter. Eerst door 3 dames nadien door 3 mannen. Beide weigerde ik beleefd. Rustig voort wandelend bereikte ik het dorpje. Hier moest ik een steil padje naar beneden volgen. Nu had ik geluk, de weg was niet overspoeld, met wat geploeter door het slijk bereikte ik zonder kleerscheuren de bungalows. ’s Avonds na het eten was er op het strand nog een kampvuur. Met nog enkele pintjes erbij werd het nog best gezellig. Na 2 dagen afgesloten van de wereld te zijn geweest, was het tijd om terug te keren naar Dawei city. Echter niet zonder eerst nog een deugddoende strandwandeling en nog een laatste heerlijke mangoshake. Eens de shake verorbert was konden we vertrekken. Aan de mangrove waadden we tot aan het bootje en dit zette ons veilig af aan wal. Nadien volgde een autorit van een 2tal uren alvorens we Dawei city bereikten.
Enkele bevindingen
Dawei is een leuk stadje dat je zeker een bezoekje waard is. Met zijn prachtige stranden. De makkelijk bereikbare waar het gezellig druk is met de nodige barretjes. En de verborgen Parels van stranden waar je je afgesloten van de wereld waant.
waarisrikkienu 