Clark (1) 17 maart tot …

Informatie over Clark

Voor informatie over Clark zie vroeger in de blog

Eigen ervaring

Normaal zou ik op 17 maart een vlucht naar Sri Lanka nemen vanaf Manila. Door de lockdown van 15 maart was het echter onmogelijk deze vlucht te pakken. Manila werd hermetisch afgesloten en niemand mocht er nog in of uit. Dat werd toch gezegd. De praktijk zag er wel wat anders uit dan de theorie. Aan het checkpoint duizenden mensen op elkaar  gepropt proberen om door het checkpoint te geraken. Zowiezo is dat mijn ding al niet en nu met corona al helemaal niet. Geen man overboord echter, ik kon nog steeds in Clark geraken. Als ik mijn vlucht kon omboeken was er geen probleem en kon ik nog in Baguio blijven.

Na 2 dagen proberen had ik mijn vlucht. Een paar uur later kwam de volgende ontnuchtering. Sri Lanka was dicht, er konden geen vliegtuigen meer landen. Wat nu? Luzon was op weg naar een volledige lockdown dus een ander eiland leek me beter. Ik wou terug naar Davao voor nog enkele watervallen en dan zien hoe het ervoor stond. Eerst wat zoeken tot ik een goede prijs had en dan vlug boeken. Men vlucht zou op 23 maart gaan dus kon ik nog enkele dagen in Baguio vertoeven. Ook dit plan werd in de kiem gesmoord, op 17 maart reden de laatste bussen vanuit Baguio richting zuiden. Als ik de laatste bus niet pakte zou ik tot na de lockdown hier vastzitten. Dan maar vlug vlug alles inpakken en hop de bus op.

Normaal duurt de rit Baguio – Clark een 3.5u maar al snel zou blijken dat het geen normale dag was. Nauwelijks 20minuten ver stonden we al stil. Een checkpoint, blijkbaar iedereen wou Baguio ontvluchten. Na 6.5u aanschuiven en een temperatuur check in de bus konden we eindelijk verder. 7u onderweg en nog steeds in Baguio. Dit schoot lekker op. Na nog 3 checkpoints, 2 maal moeten overstappen in een andere bus arriveerde ik na 13u in Clark. Hier werden we ergens op straat gedropt. Dit was op ruim 4km van mijn hotel. Normaal zou ik een tricycle pakken maar door het late uur en de lockdown waren er geen. De enige optie was wandelen. Met mijn zware rugzak op mijn rug haha en ook nog mijn dagrugzak ging het richting hotel. De wandeling naar het hotel viel mee, alleen stond het hotel niet goed aangeduid op mijn map. Ik was veel te ver grrr. Na daar eerst wat gezocht te hebben en het dan nog aan verschillende mensen te hebben gevraagd was ik rond 2u eindelijk in mijn hotel.

Van buiten zag het er niet geweldig uit maar eens binnen viel het voor 100% mee. Het was helaas  niet al goed nieuws wat de klok sloeg. Café’s en restaurants waren al gesloten maar er gold vanaf heden een avondklok. Tussen 20u en 4u ’s nachts is het verboden op straat te komen. Niet dat dat zo een probleem is want er is toch niks te beleven maar toch. Goed dat ik eerder hier was anders had ik het weer kunnen uitleggen. Een paar uur later volgde het volgende negatieve nieuws. De vlucht naar CDO was gecanceld gevolg Rikkie zit hier vast tot ??? Daar ik nog enkele landen op mijn planning heb staan was dit niet echt een groot probleem. Vervelend ja, maar ik kan het nog uithouden dus no problemo. Om toch wat zekerheid in te bouwen registreerde ik me maar gauw online zodat de Belgische staat weet waar ik ben en eventueel hulp kan bieden. Daarna stuurde ik een mail naar immigratie met de vraag wat er zou gebeuren als ik door de lockdown te lang in de Filipijnen zou zijn

Het antwoord wat ik kreeg was positief dus mijn lockdown periode kon beginnen.