Voor algemene info zie vroeger in de blog. Voor elk wat wils is er echter in de buurt wel wat te beleven. Enkele religieuze monumenten, enkele watervallen, een nationaal park, hotsprings, een brouwerij…. Wat info over de brouwerij. Het begon allemaal met wat hobbybrouwen in de garage. Een passie voor bier en creëren van lekkere dranken met natuurlijke elementen zorgden voor de rest. De eerste locatie van deze Filipijnse brouwerij werd Baguio in 2014. De beslissing om de brouwwereld te betreden , kwam met de visie om de cultuur te cultiveren. Dit door de appreciatie van traditioneel gebrouwen bieren zonder enige toevoeging van additieven. De brouwerij is voor 100% Filipijns. Met zijn 21 verschillende soorten bier op tap is dit de brouwerij met de meest verschillende bieren.
Eigen beleving
Na een ontbijt en een verkwikkende wandeling naar allerhande plaatsen, een kerkje, de andere kant van het Burham park… besloten we in de namiddag een bezoekje te brengen aan de Baguio craft brewery. Met de taxi geraakten we er vrij snel. Van een brouwerij zagen we echter niet veel. We werden rechtstreeks naar de bar geleid. Dit was wel gezellig ingericht met een prachtig zicht over Baguio city. Achter de toog stonden er vele tapkranen en voor je bestelde kon je eerst proeven welk bier je wou,best gezellig. Na een paar biertjes gedronken en een hapje daar gegeten te hebben ging het richting hotel. ’s Avonds hebben we voor de verandering maar eens een bezoekje gebracht aan een ander cafeetje, nl de Bohemian. Met de live muziek, het goede eten en wat drinken werd ook dit een topavondje.
Enkele bevindingen
Niks speciaals, of ik ben het al gewoon natuurlijk
Atok is een stad in de provincie Benguet en heeft een inwoners aantal van ong. 20.000. In de Spaanse periode werd de stad door de Spanjaarden en de toenmalige inwoners als Chontog genoemd. De Ibaloi zin”Nay patok shi Chontong” welke betekend “op de bergtop” werd later verkort tot Atok. Tijdens WO II was Atok het decor voor stevige gevechten tussen het Fillipijns comonwealth leger enerzijds en het Japanse leger anderzijds. Atok staat momenteel bekend om zijn prachtige bloemenpracht
Baguio… is een bergstad in de provincie Benguet, in het noorden van Luzon. Het staat bekend als de zomer hoofdstad van de Filippijnen. Dit door het koele klimaat wegens de hoge ligging nl. 1.540 m. boven zeeniveau. Dit in de tropische, ecologische dennenbos regio. Dit bevordert ook de groei van mossen en orchideeën. Baguio was de provincie hoofdstad van 1901 tot 1916. De stad is hoog geürbaniseerd. Het is het hoofdcenter van werk, zaken en opleiding. Het staat vol met universiteiten. Eveneens ligt het in de administratieve regio. Baguio heeft een inwonersaantal van ongeveer 350.000 inwoners. Baguio was vroeger een bergzone met hoogland bossen. Het had verschillende wilde dieren zoals het inlands hert, cloud rats, Filipijnse adelaars, Filipijnse wratten zwijnen en verschillende soorten flora. De regio werd bejaagd door inheemse stammen zoals Ibalois en Igorot. Gedurende de 14de en 15de eeuw behoorde het tot het koninkrijk van Tondo. Bij de Spaanse invasie viel het niet volledig in Spaanse handen door het weerwerk van de inheemse bevolking. Na de Spaans Amerikaanse oorlog werd Baguio geselecteerd als zomer hoofdstad van de Filippijnen. Het waren de Amerikanen die voor de nu toeristische trekpleisters zorgden zoals de Mansion, Burham park, camp John Hay. Verder is er nog het wright park, de botanische tuinen, de cathedral, mines view park, de leeuwenkop…
Eigen ervaring
Na een vrij lange busrit van Pagudpud arriveerden we toen het reeds donker aan het worden was. Goesting om veel te zoeken naar een slaapplaats hadden we niet echt. Dan maar naar men oude aftandse hotel van altijd. De beste tijd heeft het al wel gehad en echt nauw moet je niet kijken, maar het broodnodige is aanwezig en slapen doe ik er altijd goed. Volgende stap was eten. Wat en waar zouden we gaan eten. Ook daar had ik een geweldige ingeving. Laten we naar mijn stamcafé hier gaan, nl.de Rumours, en ja hoor, ook dit was er nog en na 2 jaar werd Mister E nog steeds met open armen ontvangen. Hoe zou dat komen? De volgende morgen trokken we al vroeg op pad. Eerst richting kathedraal, dat was het centraalste gelegen vandaar. Dan gingen we te voet richting botanische tuinen. Hier werd ik aangenaam verrast. Wegens continue veranderingen zag het park er echt goed uit. Er bevinden zich enkele gedeelten welke de samenwerking tussen Baguio en andere regio’s of landen worden benadrukt. Best de moeite eigenlijk. Volgende stop de Mansion, dit is het plaatselijke witte huis. Verder dan de poort kom je niet, dus zo speciaal was het niet. Dan de baan overgestoken om zo in het Wright park te raken. Hier kan je wat paardrijden, rondwandelen … en wat je nog allemaal in een park doet. Na een verkwikkend maal bezochten we dan eerst nog de SM mall wegens dreigende regenbuien. Na een uurtje rondgestruind te hebben brachten we tot slot nog een bezoekje aan het Burham park. Hier kan je met een bootje varen, fietsen, wandelen, relaxen. Best wel gezellig bij mooi weer. Maar zoals eerder gemeld, was het niet het beste weer, dus trokken we tijdig naar het hotel. Dit bereikten we overigens maar net op tijd voor er een stevige onweersbui losbarste.
Enkele bevindingen
Er bestaan nog zekerheden. Het Baden Powell Inn hotel. De houdbaarheidsdatum nadert met rasse schreden maar het is er nog steeds heerlijk vertoeven. Is vlak bij een busterminal en bij het hart van de stad Session road. Makkelijker kan dus niet. En oh ja, ook hier werd ik nog herkend, of was het mijn rugzak? Uitsluitsel kan ik er niet over geven. En vervolgens het niet te versmaden Rumours, een gezellig bruin café waar je heerlijk aan de toog kan hangen en zeveren, lekker eten, en als je er alleen komt leer je er geheid wat volk kennen. Een tof bruin cafeetje, een naam om te onthouden voor wie er passeerd.
Pagudpud is een gemeente in het noorden van de provincie Ilocos Norte en telt ongeveer 22.000 inwoners. Het is vooral gekend om zijn mooie zandstranden.
Eigen ervaring
Zoals te verwachten was, bevinden de meeste slaapplaatsen zich aan het strand. De bussen rijden niet tot daar, dus mijn geliefde tricycle is ook weer van de partij. Eens ingecheckt staat een dagje relaxen op het programma. Wat zwemmen in de zee, een strandwandeling, een fris pintje, een hapje eten… kortom je weet wel hoe zo een dagje eruit ziet. De plaats waar ik verbleef was in een kleine inham. De stranden waren ok. Op sommige plaatsen veel rotsen, op andere plaatsen perfect om te zwemmen. Best een leuke plaats om te verblijven. Enkel ’s avonds wordt er precies niet geleefd. Of heeft het te maken met het regenseizoen?
Enkele bevindingen
In plaats van over windmolens in de buurt te zagen maken ze hier van de nood en deugd. De windmolen parken worden hier verkocht als toeristische atraktie. En ik kan u garanderen dat het een succes is. Geweldig veel personen nemen een selfie voor zo een molen.
Burgos is een stadje in Luzon, in de provincie Ilocos Norte en heeft een inwonersaantal van ong 10.000 inwoners. Vroeger heette het stadje Nagpartian, de stad werd nadien vernoemd naar de doodgemartelde priester Jose Burgos. Het merendeel van de bewoners doet aan landbouw zoals rijst, look, tomaten, mango en mais verbouwen. Buiten deze activiteiten doen ze ook aan vissen, varkens houden…. Bezienswaardigheden in de buurt zijn witte stranden, scherpe kliffen, watervallen. Een andere toeristische atraktie is de historische Cape Bojeador vuurtoren die gebouwd is op het einde van de 19de eeuw
Eigen ervaring
Nadat we eerst in de middle of nowhere waren afgezet geraakten we na een tijdje toch in een hotel. Daar dachten ze dat deze gepensioneerde niet te voet tot de vuurtoren kon geraken. Maar geloof het of niet, deze jonge snaak haha, geraakte er moeiteloos. De vuurtoren bevindt zich op een heuvel en kijkt uit over de Chinese zee. Het is inderdaad een prachtig gebouw met een mooi panoramisch uitzicht als surplus. Het is de wandeling of als je er niet geraakt, tricycle ritje zeker waard. Verder bezochten we de witte rotsen aan het strand, dit zijn rotsen verweerd door de natuurkrachten. Na deze uitstapjes deed zich een klein probleempje voor. Mijn geld was op en ik moest dringend geld afhalen. Op naar het stadje en klaar zou je denken. Maar zoals te verwachten was liep het zo niet. Ik kon geen geld afhalen hier. Beide kaarten werden geweigerd. Dan maar de bus op en een uurtje tot het volgende dorp(stad), en hier had ik na 3 verschillende bankautomaten te hebben geprobeerd toch een beetje geluk. Eindelijk had ik mijn geld en konden we verder naar de volgende plek.
Laoag is de provincie hoofdstad van Ilocos Norte. Het inwoners aantal bedraagt ong 105000 personen. Laoag is gekend om de zinkende klokkentoren, de zandduinen van La paz, enkele kerken, museum Ilocos Norte, tobacco Monopoly monument . Batac en Paoay Batac is een klein aangrenzend plaatsje aan Laoag en heeft een 55000 inwoners. Het is een 11 km van de zuid chinese zee gelegen. Het was in 1587 ontdekt door de Augustijnen en is daarmee de tweede oudste stad ontdekt door de Augustijnen. In Batac bevindt zich het Marcus museum en Mausoleum. Hier ziet men het leven van president Marcos van zijn legertijd tot zijn dood. Verder is het hier ook bekend om de beroemde empanada. Paoay is een gemeente in de Filipijnse provincie Ilocus Norte en heeft ong. 24000 inwoners
Eigen ervaring
Bij aankomst in Laoag bleek al snel dat dit een vrij drukke stad is. Echt gezellig kan je het niet noemen. Het voordeel is wel dat de monumenten dicht bij elkaar staan. De zinkende toren, spectaculair is het niet echt. Door de instabiliteit van de grond zakt deze. Maar natuurlijk in europa hebben we een bekender exemplaar. Een beetje verder begint zich het stadhuis met op het plein het tobacco Monopoly monument, ook hier moet je niet te veel van verwachten. Maar nu je er toch bent kan je er evengoed een blok op werpen. Bij het bezoek aan het museum hadden we pech, wegens een elektricieitspanne was het museum uitzonderlijk gesloten. Dan maar met de jeepney naar Batac, hier bezochten we het Marcos museum. Voor de rest was er niet echt veel te zien. Dan maar naar Paoay, wederom voor een kerk met de alom gekende klokken toren. Dit plaatsje ziet er wel gezellig uit, maar omdat het wat warm was en verder moesten hebben we het niet verder verkend.
Enkele bevindingen
Laoag is helemaal niet voetganger vriendelijk. Dus als je er een bezoekje brengt kijk uit waar je gaat. Een jeepney is pas vol als de chauffeur zegt dat hij vol is. Er kan altijd nog iemand bij. Ik zou zeggen wees voorbereid.
Voordat de Spanjaarden de controle over de regio overnamen was er reeds een nederzetting. Deze was gescheiden van het platteland door de rivieren Abra, de Mestizo en de Govantes. In 1572 kreeg het de naam Ferdinandia de Vigan ter ere van de zoon van Filips II van Spanje. Vigan werd de hoofdstad van de regio. De regio omvatte de huidige provincies Ilocos norte, Ilocos Sur, Abra, La Union en een deel van de mountain Province. Vigan is trouwens de meest noordelijke stad die door de Spanjaarden in de Filippijnen zijn gesticht. De traditionele bouwstijl die door de Spanjaarden werden geïntroduceerd ontstond aan het einde van de 17de eeuw. De stad ligt in de provincie Ilocus Sur en er wonen ongeveer 50000 mensen. De bezienswaardigheden buiten de oude stadskern zijn, Baluarte, Hidden garden, Pagburnayan.
Eigen ervaring
Dat Vigan hoog op het lijstje van vele mensen stond bleek al snel. De idyllische straatjes zagen zwart van het volk. Wat toch wel een deel de sfeer deed verdwijnen. Maar zoals het gezegde gaat “het is wat het is”, pakten we dat er maar bij. Tip voor toekomstige bezoekers, in de morgen is het er praktisch leeg. Enige nadeel de verlichting is dan gedoofd. Om het nog wat toeristischer te maken is er ook een show met dansende fonteinen. Ook hier moet ik zeggen op andere plaatsen zijn er beter dan dit. Maar het was een aangename vepozing. Bij de verkenning van de bezienswaardigheden buiten de stadskern bleef ik wat op mijn honger zitten. Eerst bezochten we Baluarte dit is een dierentuin en je kan er poseren met enkele dieren. Inderdaad not don anymore, helaas hier nog wel. Volgende stop de Hidden garden, zo hidden was deze niet want er stonden overal wegwijzers naar toe. Echt heel veel was er niet te zien, maar ach we waren er toch dus dat nemen we vlug even mee door he. Voordat we terug richting Vigan gingen bezochten we nog een pottenbakkerij. Hier wordt nog alles manueel gemaakt wat het dan weer een beetje interessant maakte.
Enkele bevindingen
Een tricycle is nog altijd niet gemaakt voor europeanen
Een beetje vrijwilligerswerk en enkele kerken bezoeken
Informatie Caniaw
Bantay is een stad in de provincie Ilocos Sur, heeft een inwoners aantal van ong. 36000 mensen en bevindt zich ten noord oosten van Vigan. Caniaw is een eco en cultireel erfgoed park. Hier beschermd men de natuur en doet men aan ecologisch toerisme. Santa Maria is een gemeente in Ilcos Sur en telt ong 29000 inwoners. Belangrijkste trekpleisters de kerk Nuestra Senora de la Asuncion, pinsal Falls, Suso beach, Paraiso Ni Juan Narvacan is een gemeente in de provincie Ilocos Sur en telt ongeveer 43000 inwoners. Deze gemeente ligt in de buurt van Santa Maria dus de hotspots zijn nagenoeg dezelfde. Eigen ervaring Daar mijn gids vrijwilligerswerk doet en er deze week een 3 daags kamp met gehandicapte kinderen op het programma stond besloot ik me als hulpje van de vrijwilligster aan te bieden. Nadat er 3 dove kinderen n Tagudin opgehaald waren was de eerste avtiviteit bomen planten. Hier waren nog verschillende kinderen van andere steden die ook op het kamp waren. Na het planten van de bomen ging het richting Caniaw park. Hier moesten de kinderen allerlei activiteiten uitvoeren. En ’s Avonds werd er gedanst op het galabal. Aangezien ze met het hulpje van de vrijwilligster weinig kon helpen. Mijn tagalog is wat beperkt of eerlijk gezegd nihil. Werd de tweede dag een rustige dag voor mij. De kinderen daarentegen amuseerden zich te pletter en sloten de dag af bij een kampvuur. Donderdag in de voormiddag besloten we wat stadjes en kerken te bezoeken. Ik lijk wel op een religieuze missie haha. De klokkentorens zien er allemaal nogal identiek uit. Toch wel de moeite waard. Ondertussen waren de kinderen aan hun afscheidsceremonie begonnen. Nadat iedereen zen certificaat en prijzen had gekregen ging het richting huis. Wij gingen richting Vigan.
Enkele bevindingen
Net zoals in zuid Amerika lijken de Spanjaarden in elk kontinent maar 1 architect gehad te hebben. In zuid Amerika als je 1 plein had gezien had je ze allemaal gezien. En hier als je1 klokkentoren hebt gezien heb je ze ook allemaal gezien.
TAGUDIN 14 tot 17juni
Informatie Tagudin
Tagudin is een gemeente in de Filipijnse provincie Ilocus Sur op het eiland Luzon. Het inwoners aantal is ong.38000 Bezienswaardigheden: yellow market, mount tabur Eigen ervaring Op het eerste zicht valt er niet zo veel te beleven hier. Toen ik hier op vrijdagavond 21.20u aankwam was alles op sterven na dood. Maar dit kon maar schijn zijn natuurlijk. Op zaterdag kwamen ze me halen voor een stadsverkenning. Echt indrukwekkend kwam dit niet over. Wat later beklommen we Mount Tabur. Het was eerder een heuvel en op gegeven afstanden lieten de barangays (wijken) zien wat hun producten zijn. Echt de moeite waard was het niet maar het uitzicht vanaf de top was wel ok. Later gingen we op pad om suikerrietwijn te gaan kopen. Dit was boven op een berg bij een plaatselijke suikerrietwijn brouwer. De weg was echter te stijl dus wederom een wandeling bergop. Eens daar hebben we eerst eens goed geproefd alvorens een hoeveelheid in te slagen. Na een nachtje hotel kon ik logeren bij de mensen die ik bezocht. Dus kon ik zonder problemen mee wijn drinken ’s avonds. Na een avondje wijndrinken was het hier vaderkesdag. De ene helft werd met een kater wakker de andere al wat opgewekter. En daar ik niet meer in een hotel verbleef mocht ik mee naar de mis. Wie had dat nog gedacht. De namiddag werd een dagje strand. Dit op de plaats waar de rivier in de zee zou komen. Dit was echter niet het geval maar dit maakte de fun er niet minder op. Na nog een rustdagje werd het tijd om wat verder te reizen.
Enkele bevindingen:
Oppassen met wat je zegt. Als je zegt dat je alles eet buiten ballud. Dan moet je ook alles eten blijkbaar. Ik kreeg een hele kip voorgeschoteld waarvan alles verorbert moest worden. Laten we zeggen dat he bij een verdienstelijke poging bleef. Enkele ingewanden, bloed, hoofd en poten waren er net te veel aan. En o ja het eerste gebakken insect is ook reeds veroberd. Dit smaakte verrassend goed.
Het vertrek
Na 1.5j terug in België gewoond en gewerkt te hebben kon ik niet meer aan de lokroep, om de wereld verder te verkennen, weerstaan. Azië, of toch een deel ervan, is het plan. Als alles goed is ga ik in 13 landen rondtrekken. Het kan zijn dat ik na 2 maanden en dan ook maar 2 landen al terug ben. Ook kan het zijn dat ik na mijn 13 landen nog meer wil verkennen maar dat zal de tijd uitwijzen.
13juni eindelijk was de datum van vertrek aangebroken. Rond 9u begaf ik me naar de luchthaven. Met onderweg de nodige vertraging, ongeluk onderweg, wegenwerken, kwam ik toch nog tijdig in Zaventem aan. Na nog een koffietje en het afscheid van mijn ouders kon het avontuur echt beginnen. Om 13.30u vertrok mijn eerste vlucht. Deze zat belangena niet vol zodat ik een hele rij stoelen tot mijn beschikking had. Een aangename vlucht was dus verzekerd. Buiten wat erge turbulentie verliep de vlucht vlekkeloos. In Bangkok had ik een overstap van 1.50u. Tijd genoeg zou je denken. In theorie is dit geen probleem maar de piloot vond het een prachtig idee om het vliegtuig op een achteraf baantje te zetten. Dit gaf ons wel de tijd om een sightseeing toer van 25min te beleven. En het moet gezegd, zoals op elke luchthaven was dit entertainment van de bovenste plank. Na nog wat zoeken en de nodige formaliteiten kwam ik tijdig, al was het maar net, bij de gate aan. De tweede vlucht was wel volgeboekt. Maar deze verliep ook probleemloos. Eens in Manila ging het naar de douane. Hier moest ik een uitreisticket tonen. Almaar goed dat ik al voor Korea geboekt had zodat ik met de glimlach door mocht. Eens aan de bagage band kreeg ik ineens een flashback richting 2016. Het zal toch weer niet waar zijn zeker. Maar nee ik had geluk. Als laatste kwam mijn mooie rugzak van de band gerold. Volgende halte een bankautomaat. En jawel mijn speciaal hiervoor bestelde kaart weigerde dienst. Almaar goed heb ik er nog 2 dus voorlopig nog geen stress. Ik had in Tagudin met iemand afgesproken, dus waarom niet ineens doorreizen. Ik was nog maar 22u onderweg dus kon er nog wel een busritje van 7u bij. Tegen 21.30 bereikte ik dan eindelijk Tagudin.
Na mijn vorige trip van 1.5 j doorheen Zuid Amerika begon het al vlug terug te kriebelen eens in België. Na de nodige overwegingen heb ik besloten een nieuw tripje te ondernemen. Deze keer gaat het richting Azië. Mijn avonturen kan je hier volgen. Niet meer dagelijks zoals vorige keer. Maar hopelijk wordt het zeker zo goed als toen.
waarisrikkienu 