waarisrikkienu

Informatie over Makati

Makati is een stad op het eiland Luzon in de Filipijnen. Samen met 16 andere steden en gemeenten vormt het de National Capital Region, ook wel Metro Manila genoemd. De stad telt ongeveer 600000 inwoners. Makati is het financiële hart van de Filipijnen en heeft de hoogste concentratie multinationals en lokale bedrijven van het land. Makati herbergt een heleboel musea, koloniale kerken en recreatie gebieden. Tevens heeft het een golf club en een polo club. He Ayala museum is een prive kunst en geschiedenis museum. Volgens Time.com is Makati niet enkel het financiële centrum van de Filipijnen maar ook de selfie hoofdstad van de wereld.

Eigen ervaring

Na een taxiritje van het hotel naar de terminal, het regende vrij stevig, zocht ik een bus die richting Pasay reed. Van zoeken kwam echter niet veel in huis, daar de riolering het overvloedige water niet aan kon koos ik voor de eerste de beste bus die naar Pasay reed. De terminal stond onder water en op verschillende plekken hadden zich al serieuze rivieren gevormd. En tot mijn enkels in het water vond ik er een beetje over. Tijdens de rit bleek echter dat ik mss toch beter voor natte voeten had geopteerd. Want wat doe je als je met de bus in de file staat? Inderdaad dan steken we iedereen maar gauw voorbij door in de berm te rijden. Geloof me er zijn betere ideeën dan dit. Avontuur hoort er echter bij dus bij deze is het genoteerd. Na nog een taxi checkte ik in, in mijn hotel. Veel bezoeken hier stond niet echt op mijn programma. Manila is namelijk niet echt mijn stad. Het is maar hoe je het bekijkt maar voor een dagje shoppingmall zat het weer mee. Yup wederom een stortbui. Iemand had me een lift voorgesteld en daar ging ik gretig op in. Bij het inrijden van de parkeergarage liep er iemand van het parkeerbedrijf 2 verdiepingen mee om een lege plek te zoeken en te helpen parkeren. Wel is leuk om te zien maar weinig toegevoegde waarde vond ik. Na een paar uurtjes shoppingmall en wat eten ging het terug richting hotel. Net toen ik dacht dat het verkeer er precies toch wat op vooruit gegaan was. Kwamen we in een verkeersinfarct terecht. Alles stond stil en er stonden auto’s waar er geen hoorden te zijn. Maar na een uurtje taffelen loste ook deze verkeers chaos zich misterieus op. Mijn laatste dag wou ik nog wat cultuur opsnuiven en het Ayala museum bezoeken. Na een wandelingetje van een kleine 2km was ik daar. Maar zoals al vaker gebeurd is tijdens mijn Filipijnen bezoek stond ik ook nu weer voor een gesloten deur. Ditmaal wegens werkzaamheden in het museum. Heropeningsdatum ergens 2020. Het is maar dat je het weet. In de plaats heb ik dan maar een parkje bezocht en later ook nog een kerkhof. Het blijft me nog steeds verbazen hoe een grote huizen ze bouwen om de doden in te begraven. Tevens is het kerkhof bezoek een familie aangelegenheid. Samen eten en lachen aan het graf, dartsen,… de overledenen worden hier zeker niet vergeten. Mijn laaste dag Filipijnen, allé voor nu voorlopig toch, was een vrij saaie reisdag. Wachten, wachten en nog eens wachten. Met de nodige miserie bij het inchecken. Maar tegen het einde kwam alles toch weer goed. Indonesia here I come.

Enkele bevindingen

Makati staat bekend als één van de veiligere buurten van Manila. Heel veel is er niet te beleven. Als je geen stadsmens bent zou ik er zo vlug mogelijk weggaan. De dichtstbijzijnde busterminal richting noorden bevinden zich in Pasay. Bij een bezoek aan de Filipijnen zou ik noord Luzon zeker niet overslagen. Je hebt de prachtige rijstterassen van Banaue, de hangende doodskisten in Sagada, de mummycaves in Kabayan, Vigan met zen historische straatjes, Loaog, … Tijdens mijn reis kom ik zeker nog terug naar de Filipijnen, hopelijk geraak ik dan op de eilanden.

Informatie over Angeles

Angeles is een stad in de Filipijnse provincie Pampanga ophet eiland Luzon. Er wonen ongeveer 320000 inwoners. De op een na drukste luchthaven van Luzon, Clark airport, ligt bij Angeles, evenals de voormalige vliegbasis Clark Air Base. De Amerikaanse basis bleef er bestaan tot de uitbarsting van Mount Pinatubo. De Amerikaanse basis werd toen erg getroffen. Na het volledig opruimen in 1993 werd de basis omgevormd tot Clark Special Economic Zone. Tegenwoordig vormt het hier een basis voor business, industrie, toerisme en luchtvaart. In 1899 tijdense de Filipijns Amerikaanse oorlog veroverden de Amerikanen Angeles. In 1908 kwam dan Clark Air Base. Uren na de aanval op Pearl Harbor tijden WOII viel Japan de Amerikaanse doelwitten in de Philipijnen aan. Tijdens de Japanse bezetting passeerden 57000 Amerikaanse en Filipijnse gevangen Angeles. Ze werden gedwongen tot “the death March”. Na de Japanse bezetting van 3jaar veroverden de Amerikanen na 3maanden van gevechten Angeles terug. In 1946 werden de Filipijnen onafhankelijk. De Amerkanen behielden echter de soevereiniteit over de luchthaven. Dit was de tactische operationele US airforce installatie van de hele zuid oost Aziatiatische regio. Dit bleef zo to de bewuste 15juni 1991 de uitbarsting van de Pinattubo. De bezienswaardigheden in de stad zijn de Rosario Kerk, wat musea, een park, de bibliotheek…

Eigen ervaring

De reden waarom ik in Angeles terechtkwam was omdat ik normaal gezien had afgesproken om nog met een vriend wat rond te trekken. Door omstandigheden ging het echter niet door. Manila is niet echt men stad, daarom bleef ik maar 2 nachten hier. Ik kwam de eerste dag vrij laat aan. Veel is er nimmer gebeurd. Wel had ik geluk dat mijn kamer naar en suite was omgeboekt. Had ik tenminste een fatsoenlijke kamer. Wat me hier wel opviel was dat de Jeepney’s die naar dezelfde plaats moeten allemaal dezelfde kleur hebben. Wel handig. Natuurlijk moet je dan wel weten waar welke kleur heen gaat. Maar dat staat er gelukkig ook nog op geschilderd. Op dag 2 verkende ik de omgeving een beetje. Veel viel er niet te zien. Een bezoekje aan het kerkhof, de shoppingmall een mooi parkje en dan hield het bijna op. Oh ja ’s avonds bracht ik een bezoekje aan de walkingstreet. De zogenaamde rosse buurt. Ook dit is eigenlijk het vermelden niet waard. Een straat van ik denk 200m waar zich verschillende bars en massage salons bevinden. Ik ben er is doorgewandeld maar veel vond ik er niet aan. Een beetje zielig zelfs. Van aremoei heb ik maar een pintje op mijn kamer gedronken.

Enkele bemerkingen

Angeles staat nog altijd bekend om zen rosse buurt. Je bent voor of je bent tegen. Maar mij zegt het niets. Als het je niets zegt zou ik het overslagen of je moet er landen natuurlijk.

Informatie over Tarlac

Tarlac is de hoofdstad van de Filipijnse provincie Tarlac op het eiland Luzon. Er wonen ongeveer 345000 inwoners. Toeristische trekpleister in de regio zijn het Tarlac museum en het klooster van Tarlac, dit is gelegen in het Tarlac eco toerism park.

Eigen beleving

Tijdens ons bezoekje aan Tarlac kregen we te maken met 2 probleempjes. Het was een feestdag en alles was dicht. En het weer zat niet echt mee. Veel gedaan hebben we dus niet buiten, een wandeling naar het marktplein en 2 musea. De musea waren door de feestdag echter dicht. Het all you can eat restaurant waar we ’s avonds een hapje gingen eten maakte veel goed.

Enkele bemerkingen

Tarlac is niet echt een stadje om te stoppen. Veel valt er niet te beleven.

Informatie over Kabayan

Kabayan is een gemeente in de Filipijnse provincie Benguet en telt ongeveer 13000 inwoners. Kabayan is vooral bekend van de gemummificeerde lichamen van de overleden stamleiders van de Ibaloi bevolkingsgroep die er begraven waren. De graven zijn uitgeroepen tot nationaal erfgoed. Tevens bevind de derde hoogste berg Mount Pulag van de Filipijnen daar.

Eigen beleving

Volgende stop op het programma was Kabayan. Op papier was het simpel om naar daar te gaan. Maar zonder privé vervoer werd het al wat moeilijker. Een rechtstreekse verbinding was er niet en het makkelijkste zou zijn 7u terug naar Baguio en dan een minibusje naar Kabayan nog eens 3u. Dat was wat lang. Na wat rondvragen bleek er een minibus langs Gurel te komen. Hier moesten we afstappen en wachten op een minibusje richting Kabayan. En hopen dat er plaats was. We hadden geluk. Na een paar uur kwam een minibusje met nog plaats. Dat lieten we ons geen 2 keer zeggen. Onderweg naar Kabayan bleek dat het de laatste dagen vandeeg had gerekend. Verschillende landverschuivingen bemoeilijkten de rit. Het moet gezegd de plaatselijke gemeente arbeiders waren naarstig aan het werk om de weg terug berijdbaar te krijgen. Na de gebruikelijke registratie, zochten we een slaapplaats. Het werd een gezellige homestay. Daar het door ons lange tripje al wat later was, bezochten we vandaag het museum. Het is een klein museum maar best interessant en er is een mummie tentoongesteld. Verder bezochten we de Opdas burial cave, dit is een kleine grot op privé terrein vol met doodshoofden en enkele beenderen. Echt veel was er niet te beleven maar een bezoekje aan deze grot hoorde er ook bij natuurlijk. In het dorpje op zich is er niet veel te zien, misschien is het in het zomerseizoen wat levendiger. Maar dat weet ik niet. Je kan er best goed eten maar als je bier wil drinken moet je goed zoeken want bier vind je niet gemakkelijk. Tip: over de brug kan je er vinden als je goed zoekt.

Na een verkwikkende nachtrust stond een trektocht van een 7 tal uren op het programma. We besloten de makkelijke route te nemen. Na een 3 tal uren bereikten we Pongasan Burial rock. Om hier te geraken moesten we via een zeer steil pad naar boven. Eens dit overwonnen bereikten we de grot, hier bevonden zich een 6 tal kisten. Eén van de kisten werd geopend en hierin lag een mummie. Eens terug beneden ging de tocht naar Tinonchol Burial rock. Dit bereikten we door wederom flink klimmen en dalen met als ultieme afsluiter een zeer wiebel bruggetje. In de rots hebben ze hier verschillende holen gemaakt en in de holen zitten er verschillende kisten. Ik had het persoonlijk iets indrukwekkender verwacht maar het was ok. De kisten waren vrij goed bewaard gebleven dus wel een bezoekje waard.

Enkele bevindingen

Kabayan is een rustig dorpje en wel een bezoekje waard. Het is wel best dat je van te voren het vervoer checked om er te geraken als je niet over eigen vervoer beschikt. Wil je ’s avonds heerlijk genieten van een drankje dan misschien best zelf meebrengen of goed zoeken. Verder is het best een aangename plek waar je goed kan hiken.

Informatie over Banaue

Banaue is een gemeente in de Filipijnse provincie Ifuago op het eiland Luzon. Er wonen ongeveer 21000 mensen. Banaue is gekend omwille van de rijstterassen. Deze staan sinds 1995 op de UNESCO werelderfgoedlijst. Een bezoekje aan de rijstterassen is een must als je hier bent en eventueel een bezoekje aan het museum of Cordilleran sculpture.

Eigen beleving

Na een tochtje met de jeepney van Sagada naar Bontoc volgde een tochtje met een minibusje naar Banaue. Eens hier registreerden we ons bij het toerisme informatie center en volgde een zoektocht naar een slaapplaats . Na ons gerief achter te hebben gelaten in het hotel vertrokken we op verkenning. Het centrum van Banaue is niet zo groot. Na wat rondgewandeld te hebben ging het terug richting hotel. Het hotel waar we verbleven was niet echt zo schitterend, op de kamer was er geen stopcontact, het eten trok op niks, zonder boe of ba moesten we al om 8u naar boven want ze gingen sluiten en ga zo maar voort. Maar ach in een hotel slaap je alleen maar he.

De volgende morgen vertrokken we met een gids en een tricycle naar de beroemde rijstterassen van Batad, na een uurtje een enkele stops aan viewpoints kwamen we aan het startpunt. Het laatste stuk hadden we al moeten wandelen want de weg was te steil en de tricycle geraakte niet boven, of zou ik te zwaar wegen? We zouden van boven op de berg via een smal paadje tot het dorpje in de rijstterassen gaan en vandaar via de rijstvelden verder tot aan de waterval. De tocht op zich was vrij pittig en met regenweer zou ik hem zeker niet doen maar bij droog weer zeker de moeite waard. De waterval was vrij groot en verfrissend. Na een verfrissende duik vatten we de terugweg aan. Eerst steil bergop en dan daalden we af tot ergens halverwege de rijstvelden om via een ander smal padje terug naar de startplek te gaan. En ook vanaf hier was het nog een serieuze trip tot boven. Eens boven reden we eerst een stukje met de jeepney alvorens met de tricycle terug naar Banaue te rijden.

Enkele bevindingen

Banaue is zeker aan te raden. Als je de rijstterassen bezoekt zou ik zeker een droge dag proberen te nemen. Anders is het vrij glad op de rotsblokken. In het regenseizoen is het rustig dus moet je niet aanschuiven en kan je ten volle genieten.

Sagada is een gemeente in de Mountain province in Luzon. Het inwoners aantal is iets meer dan 11000. Sagada is beroemd om zijn hangende doodskisten. Een traditionele manier om mensen te “begraven”. Niet iedereen was echter gekwalificeerd om zo begraven te worden. Populaire activiteiten zijn trekking, verkennen van de grotten en de watervallen, bezoeken van historische sites en deelname aan tribale vieringen.

Eigen beleving

Na eerst een slaapplaats gevonden te hebben ging het richting toeristische dienst voor registratie. Hier volgde al direct een koude douche. De grotten konden wegens de aanhoudende neerslag niet bezocht worden. Maar een trektocht naar de Marlboro hills behoorden wel tot de mogelijkheden. Maar voor deze tocht zouden we nog afwachten. Vandaag stonden de hangende doodskisten op het programma. Via een kerk en over het kerkhof liep een padje naar een uitkijkpunt, de echovallei genoemd. We mochten enkel niet testen of het waar was want je mag enkel roepen als je er een nieuwe dode komt bijhangen. Dit was om de doden te vragen de nieuweling te aanvaarden en niet te vechten onderling. Van hieruit had je uitzicht op een rotsmuur waar verschillende doodskisten tegen hingen. Best wel een indrukwekkend beeld om te zien. Je ziet echter enkel een klein stukje. De rotswand met kisten tegenaan ging tot Lumiang. Een plaats enkele km verwijderd van waar wij waren. Eens het uitzicht in ons opgenomen ging het via een smal paadje naar beneden tot aan de rotswand vlakbij de kisten. De gids vertelde hierbij nog enkele boeiende verhalen over hoe zo een plechtigheid in zijn werk gaat. Dus als je aan de voorwaarden voldoet kan en je bent geïnteresseerd kan je je mss kandidaat stellen om daar ooit ook te hangen. Bij het ontwaken werd al snel duidelijk dat een grotbezoek niet voor vandaag zou zijn. Tijdens de nacht had het onophoudelijk geregend en ook nu zag het nog grijs en guur uit. Het zou dus toch optie 2 worden nl. Een trektocht naar de Marlboro hills. Wat moest ik me daar bij voorstellen. In mijn verbeelding zag ik boven reeds een rots en een cowboy die een sigaret aan het roken is. Maar de gids vertelde dat het zo genoemd werd omdat er vroeger veel paarden waren. Idd vroeger want de populatie van de dieren bestaat heden ten dagen uit welgeteld 3 koeien. Maar ach we waren toch al op dus konden we evengoed de tocht aanvatten. Het is een makkelijke wandeling die via een weg overgaat in een padje. Op een eerste bergtopje halverwege is een rustplaats voorzien waar je een geweldige zonsopgang hebt. Moest het niet bewolkt zijn. Hoe geweldig deze is weet ik dus niet want bij ons was het al licht en het was aan het regenen. Iets voor de vroege vogels dus. Na het pad nog een klein kwartiertje gevolgd te hebben stonden we op de top. Van de geweldige uitzichten hebben we niet kunnen genieten wegen mist en overvloedige regenval maar de 3 koeien hebben we toch maar gezien. Tijdens het terug naar Sagada wandelen maakten we een ommetje via een kleine waterval. Voor een kleine waterval te zijn was het best indrukwekkend. Via een binnenweg langs rijstterassen vervolgden we onze weg terug naar het centrum. Daar het de hele dag regende besloten we na de lunch enkele musea te bezoeken. Het eerste museum was echter gesloten dan maar hopen dat het tweede open is. En we hadden geluk. Het Masferré museum was open. Dit is het Museum van de beroemde Filipijnse fotograaf Eduardo Masferré. In het gebouw waren zijn foto’s tetoongesteld die hij trok van 1933 tot 1965. Indrukwekkend gewoon. Het mooie van dit kleine museum is dat het wordt opengehouden door een dochter van hem. Ze geeft ook goede uitleg over de foto’s en de familie geschiedenis moest je geïnteresseerd zijn. Zeker een aanrader waard.

Eigen ervaring

Sagada is een plaatsje dat je zeker gezien moet hebben. Het biedt activiteiten voor ieder wat wil. De beste tijd voor een bezoekje aan de grotten is het droge seizoen maar ik vrees dat je dan mss wel eens over de koppen kan lopen. Aangezien het hier volstaat met pensions. Of je moet je geluk proberen in het regenseizoen en hopen dat het een paar dagen droog blijft. Maar het is hoe dan ook meer dan een bezoekje waard.

Informatie over Bontoc

Bontoc is een gemeente in the mountain province op het eiland Luzon. Het heeft ongeveer 25000 inwoners. Bontoc is de thuis van de beruchte en gevreesde Bontoc stam. Tot 1930 waren deze betrokken bij verschillende oorlogen met de stammen in de buurt. Elke man van de stam moest enkele rituelen doorstaan om man te worden. Deze omvatten onderandere head hunting, de jacht op een mensen hoofd. De kaak van de menselijke hoofden werd als handvat voor gongs gebruikt tot de vroege jaren 1990. Bewijs kan gevonden worden bij 1 van de gongs in Pukisan, Bontoc. De hoofdstad van de mountain province werd in 1908 opgericht door Samuel E Cane een Amerikaanse opzichter en later gouverneur. De stad Bontoc is de thuis van 2 nationale culturele schatten van de Filippijnen. De petrogliefen van Arab en de stenen agriculturele calender. De petrogliefen zijn oude figuren gesneden in de rotsen. Ee zijn de tweede oudste in het hele land. De bezienswaardigheden in Bontoc zijn het Museum, enkele warmwaterbronnen, watervallen, rijstterrassen, een processie…

Eigen ervaring

Na een minibusje van Tagudin naar Cervantes volgde een volgende naar Abatan en om af te sluiten nog één naar Bontoc. Hier checkten we in, in een nieuw hotel. De kamer was goed, alleen te weinig stopcontacten , de badkamer was goed alleen een stopcontact in de douchecel lijkt me wat weinig in een badkamer en ietswat gevaarlijk, het eten was geweldig goed maar de prijs van het locale biertje was toch iets of wat met de haren getrokken. Door het korte verblijf daar en enkele dringende zaken die ik nog moest aanschaffen hebben we enkel een bezoekje gebracht aan het Bontoc museum. Een historisch museum dat overigens opgericht werd door een Belgische zuster. Na nog wat rondkijken in Bontoc was het tijd voor de volgende bestemming.

Enkele bevindingen

Bontoc is een vrij aangename plaats om een nachtje te verblijven alvorens mijn doorreist naar Sagada of Banaue. Moest je de tijd hebben zijn de watervallen en zo zeker een optie maar wegens een beetje tijdgebrek hebben we dat niet kunnen bezoeken.

Informatie over Baguio en Tagudin

Aangezien ik in beide plaatsen al vertoefd heb kan je de informatie over deze plaatsen elders vinden in mijn blog

Eigen beleving

In Baguio heb ik niet veel uitgestoken. De eerste dag bijna heel de tijd geslapen omdat ik pas ’s morgens vroeg rond 5u aankwam. De volgende dag ook vrijwel niks gedaan wegens wat ziek en harde regenbuien. Maar dit heb ik zonder al te veel erg overleefd. Vervolgens ging het richting Tagudin alwaar ik een vriend ging bezoeken. De bedoeling was daar 1 nacht te blijven alvorens door te reizen naar Bontoc. En een tripje naar Bontoc werd omschreven als een zelfmoord actie. Dus heb ik dan maar het zekere voor het onzekere genomen en nog een nachtje in Tagudin gebleven. Buiten een regenwandeling en wat mensen bezoeken is er weinig interessants gebeurd.

Informatie over Santo Tomas

Santo Tomas is een gemeente in de Filipijnse provincie Pampanga op het eiland Luzon. Het telt ongeveer 40.000 inwoners. Hier wordt vooral aan landbouw en vissen gedaan. De plaats zelf heeft niet echt toeristische trekpleisters. In de buurt heb je wel mount Arayat, een vulkaan die je kan beklimmen en Porac een stadje dat in 1991 tijdens de vulkaanuitbarsting van de Pinatubo deels bedolven raakte onder de lava

Eigen ervaring

Na een vluchtje Cagayan de Oro naar Clark kwam ik 2u later dan gepland aan. Hier werd ik opgewacht door mijn ex collega Sally. Bij haar en haar familie zou ik enkele dagen doorbrengen alvorens terug verder naar het noorden te reizen om te proberen de rijstterassen van Banaue te bereiken. Met de nadruk op proberen want ik weet niet of ik er door het slechte weer kan geraken. Na een dagje wat kennismaken en nog rustig naar een shoppingmall kreeg ik ‘s avonds nog een heerlijk maal voorgeschoteld. De volgende dag was, een voor mij toch, vrij speciale dag. Aangezien ik blijf logeren had ik gezegd dat ik de gebruiken van de familie zou volgen. En zo gebeurde het dat ik op zaterdag vanaf de namiddag in een Filipijnse kerkdienst terecht kwam. Ik moet zeggen dit is echt een ervaring. Deze dienst wordt over de hele wereld uitgezonden. Overal waar een plaatselijk kerkgemeenschap is, wordt tegelijkertijd de viering gedaan en gefilmd. Zo zie je regelmatig de mensen van de andere kant van de wereld bezig. De dienst begint overal op hetzelfde uur. Dus op sommige plaatsen is het midden in de nacht als de dienst begint. Wel wat raar vind ik. Maar de plaats waar ik was bleek de grootste dienst te hebben, en of deze groot was. 10.000 mensen waren aanwezig om de dienst bij te wonen. En ik als bezoeker had de eer om vooraan te mogen(moeten) zitten. Wat ik toen nog niet wist was dat heel de viering tot bijna middernacht duurde. Wel een beetje lang. Maar ondertussen is er een paar keer pauze zodat je wat kan eten. Voor velen lijkt het wel een familiepicnic. Over het algemeen was het wel is interessant om mee te maken maar ik denk dat het bij deze ene keer gaat blijven. Maar deze gemeenschap is met een spectaculaire groei bezig. En naar ik vernomen heb zijn de ambities enorm. Kortelings wordt er begonnen met de bouw van een nieuwe kerk met plaats voor maar liefst 75.000 mensen. Eens deze kerk af is wil ik er wel is een bezoekje aan brengen. Dit moet een enorm gebouw zijn.

Na een goede nachtrust stond een zwemdagje op het programma. Hier in de Filippijnen blijkt dit een heel familie gebeuren te zijn. Al van 7u ’s morgens stroomden de familieleden toe. Ik denk dat we met een 22tal personen in totaal waren. Met een minibusje en een paar tricycles geraakten we er. Een gezellig dagje aan de zwembaden, de schuifaffen, heerlijke bbq, meer moet dat niet zijn. De volgende dag was het voor Sally en haar familie de laatste dag in de Filipijnen, en stond er nogmaals een zwemdagje op het programma. Nu was het een zwembad vlakbij, bij de buren eigenlijk. Dit was op een prachtig domein. Er stonden verschillende huisjes op en elk huis had zijn eigen zwembad. Prachtig gemaakt. Vandaag was het blijkbaar ook 3j geleden dat Sally en Pietro voor de kerk getrouwd waren. Dit moest natuurlijk gevierd worden. Wederom met een hele hoop lekker eten, zalig zwemmen, … Een geslaagde dag. Vandaag was de dag om afscheid te nemen. Sally, haar man en kinderen keerden terug naar België en ik ging richting Baguio om van daaruit later naar Banaue en Sagada te trekken. Maar natuurlijk niet voordat ik iedereen uitgebreid bedankt had voor het zeer aangename verblijf en de zeer goede zorgen. Normaal zou ik in de vroege namiddag naar de busterminal gebracht worden maar er was een kleine wijziging in de plannen. Op het zwemfeestje had ik nog afgesproken om eerst nog mee te gaan eten voordat ik de bus nam. Het etentje liep lichtelijk iets uit. Eens aan de busterminal bleek dat de volgende bus om 1u ’ s nachts kwam. Dus eerst nog enkele uurtjes wachten. He etentje was gezellig dus dat wachten pakte ik er dan maar met de glimlach bij.

Enkele bevindingen

In Santo Tomas vat niet echt veel te zien. Enkel het zwembad denk ik. Maar doordat ik bij vrienden thuis mocht verblijven was dit een onvergetelijke ervaring . Ik heb er geweldig goed gegeten, toffe mensen. Het was zalig. Ken je er echter niemand dan is dit meer dan waarschijnlijk zeker niet het hoogtepunt van je reis, dan zou ik deze plaats overslagen.

Informatie over Cagayan de Oro.

Cagayan de Oro, ook wel stad van de gouden vriendschap genoemd, is de hoofdstad van de Filipijnse provincie Misamis Oriental. Dit ligt op het eiland Mindanao. Het heeft ong. 700.000 inwoners. De aantrekkingspolen hier zijn enkele musea, een hagelwit strand in Opol, het seven seas waterpark, Mapawa naturepark, enkele watervallen, Dahilayan adventure park.

Eigen ervaring.

Na een zwaar tripje, een nachtvlucht van Seoul naar Manila, een transfer met de bus van terminal 3 naar 4, 5u wachten en nog een vluchtje van enkele uren arriveerde ik in Cagayan de Oro. Vlug even de beste optie gezocht en dan met een mini busje richting stad. Van het goed georganiseerd openbaar vervoer kwam ik terug in de algemene verkeerschaos terecht, weer even aanpassen dus. Eens aangekomen in mijn hotel bleek dat ik niet echt het beste hotel gekozen had. Het lag vrij ver uit de stad en het vervoer was ook niet echt wauw. Maar voor de eerste dag was het geen probleem daar ik nog een beetje slaap in te halen had.

Dag 2 kondigde zich zeer hoopvol aan. Een heerlijk zonnetje, niet te warm en ik ging op verkenning in de stad. In de stad zelf is niet echt zeer veel te beleven, het goud museum, een klein museum in de watertoren, wat pleintjes en parkjes. De hotspots buiten de stad bereiken is een hele opgave als jezelf geen vervoer hebt. Of het is duur als je een taxi neemt, of het is een heel gepuzzel om er te geraken. Daar had ik ni echt veel zin in dus ik besloot maar 1 dagje op pad te gaan. Met Haze, iemand van daar, besloten we naar Dahilayan adventure park te gaan. Met een minibusje geraakten we daar zonder problemen. Eens binnen in het park bleek dat je na de inkom voor alles moest bijbetalen. Dat was niet echt het plan en na hier wat vertoefd te hebben besloten we rap even te voet naar het stadje te gaan en vanaf daar terug naar Cdo te keren.

Enig probleempje was dat het stadje een beetje verder lag dan we dachten, na 3u wandelen, jaja je leest het goed. Waren we er nog steeds aan het wandelen. Dan maar een Habal habal tegengehouden zodat we het laatste stukje, nog een 2km, hiermee konden meerijden. Aan de ananas, Cdo blijkt de ananasregio te zijn, hebben we vlug nog enkele foto’s getrokken alvorens met een jeepney naar Cugman te rijden. Normaal is een jeepney ritje een gezapig ritje, maar deze chauffeur dacht dat hij in een F1 wagen zat. Het was niet te doen. Halverwege besloten we dan maar om een andere jeepney te nemen. Deze was wel wat voorzichtiger. In Cugman gingen we nog vlug met 3 op een motor, naar een parkje boven op een berg. Vanaf hier had je een mooi uitzicht over de baai. Het terug naar beneden komen moesten we te voet doen want de motor kwam niet opdagen om ons op te pikken. Maar ach vandaag waren we dat al gewoon he. Na nog een jeepney bereikten we dan eindelijk Cdo.

Enkele bevindingen.

Als je hier verblijft en buiten de stad iets wil bezoeken kan je best over eigen vervoer beschikken. Best een hotel in de stad nemen. Dan kan je ’s avonds nog wat gaan drinken. Het is zeker niet zo gevaarlijk als ze doen uitschijnen. Voor het eventuele gevaar zou ik zeker niet wegblijven.