waarisrikkienu

Informatie over Jakarta

Jakarta .is de hoofdstad en regeringszetel van de republiek Indonesië. Het ligt op de noordwestkust van het eiland Java. Het bevolkingsaantal van Jakarta is rond de 10.000.000 inwoners. De stad heeft een lange geschiedenis vanaf het jaar 397. Op 22 juni 1527 werd de stad veroverd en kreeg de naam Jayakarta, in 1613 werd het Batavia om na de onafhankelijkheid in 1942 Djakarta te worden. Sinds 1972 heeft het de huidige naam. Bezienswaardigheden zijn de monas (het nationaal monument), sunda Kelapa (oude koloniale stadscentrum), Glodok (chinese wijk), duizend eilanden, Ragunan zoo, nationaal museum van Indonesië.

Eigen ervaring

Na een treinrit van een kleine 3u en nog een wandelingetje checkte ik in in mijn hotel. Vankeer nog is een fatsoenlijk hotel om mijn verblijf in Java goed af te sluiten. Na een verfrissende douche stond een verkenning in de buurt op het programma. Merdeka square met zijn immense monas, wat gebouwen waar ik de naam niet van weet hehe. Kortom een rustig stadswandelingetje.

Na een heerlijke nachtrust en een geweldig ontbijt, het is echt wel een goei hotel, ging het richting oud stadscentrum. Het was er een drukte van jewelste. Maar best een gezellige drukte. De schoolgaande jeugd had als opdracht hun engels te oefenen denk ik want minstens 10 keer werd ik gevraagd of ze me enkele vragen mochten stellen, het ware altijd dezelfde vragen dus na 2 keer wist ik wel wat te antwoorden 😊. Eén keer werd ik nog wel verrast, er kwam een groepje af en in plaats van me te interviewen moest ik een vragenlijst invullen. Slim bekeken vond ik wel. Tussen de selfies en interviews door bezocht ik in de oude stad nog enkele musea. Best wel interessante eigenlijk. Het eerste was over de Nederlandse bezetters en het andere over de poppen die gebruikt worden bij de poppenvoorstellingen. Mooi om te zien hoe ze deze maken en ongelooflijk om te zien hoe gedetailleerd alles is. Na nog wat nagenoten te hebben op het grote plein ging het terug richting hotel.

Dag 2 ging het met de trein richting Bogor. Hier wou ik het presidentieel paleis en het park bezoeken maar om eerlijk te zijn heb ik er niet veel van gezien. De treinrit duurde wat lang en het minibusje bleef maar wachten tot het vol was, gevolg het was al bijna donker toen ik er arriveerde. Mijn laatste dag was voorbehouden om de oude haven te bezoeken. Wederom liep het mis want er was een massabetoging die niet bepaald zachtaardig verliep. Wegen waren geblokkeerd en het waterkanon werd meermaals ingezet. Door de betoging lopen zat er niet in, gevolg een rustig dagje in de buurt van het hotel. Hier had ik nog een aangenaam gesprek met een Indonesische. Ze slaagde er zelfs in me mee op dansles te nemen. Of ze dat nog eens zou vragen durf ik te betwijfelen maar grappig was het wel.

Enkele bevindingen

Alhoewel Jakarta als een tamelijk gedrocht bekend staat viel het 100% mee. Ja het is er druk en een chaos maar er zijn best leuke plekken om te bezoeken. De betoging gooide wel wat roet in het eten maar dat kan overal gebeuren. Ik kom in het kort nog wel eens terug. En wie weet eens de hoofdstad verhuisd naar Borneo wordt Jakarta mss terug wat leefbaarder. Hoewel Java buiten de bekende trekpleisters: Bromo, Ijen, Borobodur en Prambanan niet of nauwelijks gepromoot worden is het zeker de moeite waard. Je kan vrij veel met de trein doen. Gaat vrij snel, alleen mis je dan natuurlijk de adrenaline kick van een tochtje op de weg. Aan jullie de keuze. Java is zeker meer dan een bezoekje waard.

Informatie over Cirebon

Cirebon, wat garnalenrivier betekent, is een havenstad aan de noordkust van West-Java in Indonesië. De stad heeft een inwoners aantal van ruim 300.000 inwoners. De stad is ook nog gekend van haar tabaksfabriek.

Eigen beleving

Vanuit Purwokerto nam ik de trein naar Cirebon. Dit was goed voor een tochtje van een kleine 2u. Langs beide zijden van het spoor bevonden zich vele rijstvelden wat voor een aangenaam uitzicht zorgde. In Cirebon zou ik bij Dhiana en haar familie kunnen logeren. Ze zouden me opwachten aan het station. Toen ik er aankwam waren ze er echter nog niet. Na een kwartiertje wachten daagden ze alsnog op. Na een stukje met de becak(fietstaxi), stapten we over in een minibusje. Na een klein kwartiertje waren we ongeveer waar we moesten zijn. Eerst nog een drukke weg zien over te geraken en dan nog een 100tal meter stappen.

Na een keuring door buren en vrienden, jaja ik ben nog steeds een rariteit, was het plan enkele dingen te gaan bezoeken nl. Tama Wisata Goa Sunyaragi en Keraton Kasepuhan. Voor beiden kwamen we helaas te laat. Maar het tochtje op de brommer was toch in orde. De volgende morgend probeerden we het opnieuw. Eerst naar Tama Wisata Goa Sunyaragi, dit is een kunstmatige grottuin. Vroeger werd dit gebruikt door de sultan en zijn familie om te rusten, zich terug te trekken, gasten te ontvangen. Echt heel groot is het niet maar wel eens plezant om enkele nauwe gangetjes te verkennen. Hierna volgde een bezoekje aan Keraton Kasepuhan, dit is het paleis van de Sultan. Eéns de inkom betaald, bood er zich al een gids aan. Hij probeerde de hele uitleg in het engels te doen maar ik denk dat ik het Indonesisch beter begrepen zou hebben. Des al niet te min was het best een interessant bezoekje.

Mijn laatste dag in Cirebon ging het naar de Blue Balong. Een spirituele berg waar de eerste sultan nog gewoond had. Omdat ik niet van Indonesië ben en ook nog is geen moslim, moest er eerst toestemming gevraagd worden of ik daar al dan niet een bezoekje mocht brengen. Na me gekeurd te hebben mocht ik de berg bezoeken. Niet dat er echt veel te beleven is. Beneden zit het vol met apen, is een vijver waar ze rituele baden nemen, natuurlijk enkele eetkraampjes en dat zal het ver zijn. Via een klein smal paadje ging het naar boven. Na een klein kwartiertje bevonden we ons op de plaats waar we moesten zijn. Voor moslims is dit misschien een quasi heilige gebedsplaats. Er was een gebedsruimte, maar indrukwekkend vond ik het allemaal niet. Het korte wandelingetje en beneden de kraampjes maakten het nog wel plezant. Zeker als ze nog maar eens afkwamen om foto’s. Dat de gebruiken en gewoonten nog helemaal anders zijn als bij ons bleek ’s avonds. Nadat eerst een dorpsoudste(?) was langsgeweest waar ik verbleef, kwam er een half uur later een hele delegatie langs. Hier werd duidelijk gemaakt dat ik best een hotel kon opzoeken omdat het niet kon dat een ongetrouwde man bij een vrouw met 3 kinderen verbleef. De kinderen vonden het wel erg dat ik weg moest. Ik heb dan maar mijn spullen bijeen gepakt en me naar een hotel laten doen. Een afsluiter in Cirebon een beetje in mineur. Hopelijk krijgt de familie waar ik verbleef niet te veel problemen.

Enkele bevindingen

Cirebon is niet echt de meest voor de hand liggende stop. Veel is er niet echt te beleven maar de tama Wisata Goa en het Keraton Kasepuhan zijn een relaxte plaats om te bezoeken. Waar het de naam garnalen stad vandaan heeft gehaald weet ik niet want van garnalen heb ik niet veel gezien of geproefd. Ik zou als je richting Cirebon trekt toch een hostel of hotel boeken want voor CS is de meerderheid precies nog niet echt klaar.

Informatie over Purwokerto

Purwokerto is een stad in Indonesië en de hoofdstad van het regentschap Banyumas in de provincie Midden-Java. Er wonen ongeveer 300.000 mensen in Purwokerto. Bezienswaardigheden zijn enkele musea, het station, Alun Alun,.. in de omgeving zijn er nog enkele watervallen. Het is niet echt een toeristische trekpleister. Hou je echter van karaoke dan voel je je ook hier als een vis in het water. Karaokebars in overvloed.

Eigen beleving

Zoals een dag vroeger was afgesproken bracht Diwi me naar de bushalte. Hier nam ik een minibusje richting Purwokerto. Iets na 9 vertrokken we. We waren met 4 in het busje en we hadden voldoende beenruimte. Het ideale recept voor een relaxte rit. Dat was het ook tot dat na een half uurtje het minibusje een halte aandeed. Het aantal in het busje werd verdubbeld. Er stapte een moeder met 2 jengelende bengels en de grootmoeder in. Gedaan met de rust, maar ik had nog steeds genoeg beenruimte en de uitzichten waren nog steeds zeer mooi. Hoe het komt dat ik het altijd zo tref weet ik niet maar afwisselend moeder en grootmoeder moesten overgeven. Het leek wel een wedstrijd en ja geluid moest er bij. Zelfs de prachtige rijstvelden konden de aandacht nimmer afleiden. Of hoe een relaxt ritje in no time omslaat in een halve nachtmerrie. Gelukkig was het maar een ritje van 3u. Iedereen overleefde de rit en we werden veilig in Purwokerto gedropt.

Van het station wandelde ik op mijn dooie gemak naar het hotel waar ik verbleef. Na de gezellige homestay was dit toch maar een tegenvaller. Dit zou een fatsoenlijk hotel moeten zijn maar de eerste indrukken beloofden niet echt veel goeds. Achteraf bleek dat ik ook nog een foutje had begaan met de boeking. Buiten de shitty kamer is uiteindelijk alles toch in orde gekomen. Dit stadje staat bekend om de baturaden (watervallen?). Mijn doel was Pancuran 7. Dit is een warmwaterbron bestaande uit 7 natuurlijke bronnen. Het water heeft een temperatuur tussen de 70 en 90°C. Het water valt een 3m naar beneden en bevat zwavel en andere mineralen. Er wordt geloofd dat het water helende krachten heeft. Door de zwavel zijn de rotsen verkleurd wat voor een mooi uitzicht zorgt. Tevens kan je aan de waterval massages met helende klei krijgen en daarna natuurlijk afspoelen in het warme water.

De tocht er naartoe was een avontuur op zich. Ik had wederom een Grab geregeld. De Grabjas van Grab dacht op het einde dat hij op de motorcross zat. Het laatste stuk is heel slecht. Had hij het slecht ingeschat of was hij aan het racen. Ik vloog bijna van de brommer. Maar alles liep goed af. Na nog enkele trappen kwam ik aan de bron. De rotsen zijn idd mooi verkleurd maar een indrukwekkende waterval is het niet echt. De massage kan deugd doen maar helaas was ik er niet op voorzien. Na hier wat te hebben rondgestruind ging het terug richting Purwokerto. Zoals te verwachten had ik geen bereik aan de waterval en was het dus weer wandelen geblazen. Na een paar km wandelen had ik geluk. Iemand met een brommer stopte en wilde me naar de stad brengen. Onderweg stopten we nog voor een helm en dan hop door tot de stad. Aan Alun Alun werd ik gedropt. Na een kleine vergoeding kon ik terug verder. Aan Alun Alun was niks te beleven doch ik had gezien dat een beetje verder ergens een kasteel was. Vol goede moed ging ik op weg. Al men goede moed ten spijt, waar ik ook ging, een kasteel, laat staan ruïne, was niet te vinden. Na het verkennen van enkele steegjes ging het onverrichter zaken maar terug naar het hotel.

Enkele bevindingen

Purwokerto is niet de grote toeristische trekpleister. Zonder eigen vervoer is dit een handige stopplaats. Te veel tijd zou ik hier echter niet verdoen

Informatie over Wonosobo

Wonosobo is een regentaat in de provincie Midden-Java. De hoofdstad is Wonosobo. Het regentschap bevindt zich op het Dieng-plateau en er wonen ongeveer 750.000 mensen.

Eigen ervaring

De verplaatsing van Semarang naar Wonosobo gebeurde met een minibusje. Eens het minibusje vol, konden we vertrekken. Buiten dat de weg niet echt heel goed was, verliep de tocht naar Indonesische normen vrij goed. Een relaxed tochtje met regelmatig mooie landschappen. Meer moet dat niet zijn. De chauffeur van het minibusje zette mij in het centrum van Wonosobo af maar zorgde ervoor dat ik met een plaatselijk busje op mijn bestemming kwam. Goed geregeld zou ik zo zeggen. De homestay waar ik verblijf is een mooi gebouw en de eigenaar (Mr Diwi) is ook een vriendelijke man. Na de gebruikelijke rondleiding en uitleg bracht hij me naar een leuk eettentje in de stad en gaf hij me een mini rondleiding. Op de Alan Alan (stadsplein) waren het optredens, eerst was er een vioolconcert van leerlingen van een vioolschool. Best wel goed eigenlijk. Daarna volgden enkele Indonesische rockgroepen, van wat ik heb gezien kreeg ik het niet echt koud of warm, de goede groepen moesten mss nog komen? Dat heb ik niet meer gezien, de eigenaar van de homestay wou naar huis, dus ben ik maar meegereden.

Mr Diwi had voorgesteld om me met de brommer rond te rijden en gids te zijn. Dit vond ik een geweldig goed plan en zo gebeurde dat we op zondagmorgend 8u op pad vertrokken om de buurt te verkennen. Eerste plaats waar we heen reden was Bat Pandang Hill, dit is een prachtig uitzicht punt over de mooie natuur van Dieng. Hier zie je meren, bergen, landschappen… Hierna volgde het Dieng-plateau theater. Hier kregen we een film te zien over het ontstaan van het Dieng plateau en de gevaren die verbonden zijn aan vulkaan uitbarsting en dan vooral de schadelijke gassen die vrijkomen. Heel interessant allemaal. De volgende stop was Sikidang Crater. Dit is een actieve vulkaan in het Dieng-plateau. De naam Sikidang betekend hert, dit omdat de zwavel kraters regelmatig van plaats verschuiven. Dat het water in de krater heet is werd bewezen doordat er iemand in het water eieren aan het koken was. Eens genoeg van de dampen stond er nog een tempel op het programma. Buiten dat het waanzinnig druk was, het was zondag en volgens mij waren het allemaal inwoners van Indonesië, was er niet zo veel aan te zien. Blijkbaar is het hier de aardappelstreek bij uitstek van Indonesië dus een snackje kon niet ontbreken. De plaatselijke frieten waren mijn deel. Als ze in België in de leer komen van hoe frieten bakken, komt het dik in orde. Nu was het gewoon ok.

Mijn gids had gelezen dat ergens in de buurt een traditionele show en optocht werd gehouden. Wij daar naartoe. Het was in een klein dorpje boven op een berg gelegen. Met veel moeite slaagden we erin er te geraken. Er was echter 1 probleempje Mr Diwi, wist niet hoe laat de parade was. Toen wij eraan kwamen was de parade al voorbij en waren ze al bezig met opruimen. Heel spijtig, niks aan te doen. Dan maar  richting de theeplantage. Hier kreeg ik ook maar enkel de plantage te zien want de fabriek lag stil wegens zondag. Maar de plantage op zich is best wel indrukwekkend. Als je wil kan je hier ook logeren want er is ook een homestay aan. Als laatste stop op het programma stond nog een meer. Het is geen stuwmeer maar toch voedt dit meer via een gigantisch buizenstelsel een waterkrachtcentrale. Buiten een drijvende tuin en de kans een boottochtje op het meer te doen is er niet echt veel te zien. Maar des al niet te min was het een mooie afsluiter van een goed gevulde dag.

Enkele bevindingen

Wonosobo is echt een bezoekje waard. Om te verblijven raad ik je Griya Krakatau Homestay aan. Een geweldige locatie, perfecte gastheer, doet alles om je een geweldige tijd te doen beleven hier. Maar probeer het weekend te vermijden. Dan is het een overrompeling bij de bezienswaardigheden.

Informatie over Semarang

Semarang is een stad aan de noordkust van Java. Het is de hoofdstad van de provincie Midden-Java en telt ongeveer 1.5 miljoen inwoners. Semarang ligt niet echt op de toeristische route maar heeft toch enkele bezienswaardigheden. De Sam Po Kong tempel, enkele oude Nederlandse koloniale gebouwen, tanjung Mas een belangrijke haven tijdens de Nederlandse bezetting, een mooie protestantse kerk, het oude treinstation, Stasiun Tawang, tevens het oudste van Java,….

Eigen ervaring

Na een vrij eentonige treinrit kwam ik ’s avonds in Semarang aan. Een taxiritje verder belandde ik in mijn hotel. Veel zinnens was ik de eerste dag nimmer buiten vlug een maaltijd in een straattentje. Dit smaakte overigens verrassend goed. Na een goede nachtrust was Semarang verkennen aan de beurt.

Eerst bracht ik een bezoekje aan de Sam Po Kong tempel. Best een grote en mooie tempel, maar spoedig ga ik er nog meer en mooiere zien denk ik. Veel tijd heb ik hier niet aan besteed, nadien stond een bezoekje aan het huis van de 1000 deuren op het programma, dit was gebouwd als hoofdkantoor tijdens WO II, en of het 1000 deuren heeft weet ik niet maar het zijn er veel. Er is tevens het treinmuseum in gevestigd, best interessant. Vervolgens wandelde ik op mijn dooie gemak naar de oude stad, waar het gezellig vertoeven was. Ik zit nog efkes in mijn rustige dagen hehe.

Na nogmaals een bezoekje aan een straattentje voor mijn avond eten bracht ik nog een bezoekje aan de beergarden. Hier heb ik er eentje gedronken. De plaats wordt uitgebaat door een Belg denk ik. Er hing een landkaart van België en ze verkochten Belgische frieten. Veel duidelijker dan dit kan het niet worden denk ik. De volgende morgen stond een bezoek aan Candi Gedong Songgo op het programma. Dit zijn een groep Hindoe tempels, de tempels die hier staan hebben Indische invloeden. Ze zijn zelfs ouder dan Borobudur en Prambanan. Het domein waar de tempels staan is mooier dan Prambanan, hier staan ze in de bergen. Ze zijn wel niet zo indrukwekkend maar zeker een bezoek waard.

Nadien ging het naar Umbul Sidomukti, hier kan je heerlijk koffie drinken en heb je een prachtig uitzicht. Voorts kan je door een tunnel van een 300m gaan. Eens uit de tunnel kom je op een platform terecht. Van hieruit heb je een mooi uitzicht op een dal en een waterval die daar in terecht komt. Adembenemend gewoon. Op de terugweg naar het hotel stopten we nog maar eens voor wat streetfood. Ook dit smaakte weer overheerlijk. Kortom een perfecte afsluiter van enkele dagen Semarang.

Enkele bemerkingen

• Semarang is niet de bekende trekpleister, maar toch valt er van alles te beleven. De oude stad, het oude station gebouw, lekker eten, prachtige uitzichten, zelfs de avontuur zoekers komen ook aan hun trekken. Voor elk wat wils. Als je hier moest passeren zou ik hier zeker 1 of 2 dagen vertoeven.

Informatie over Malang

Malang is een stad gelegen in de provincie Oost-Java ongeveer 90km ten zuiden van Surabaya op het eiland Java. Er wonen ongeveer een miljoen inwoners. De stad is alom gekend voor het milde klimaat. Tijdens de Nederlandse colonisatie, was het een populaire bestemming voor Europese inwoners. Tot op heden behoudt de stad deze positie als populaire bestemming voor internationale toeristen. Malang heeft verschillende historische relikikwien vanaf de tijd van het Kanjuruhan koninkrijk tot de Nederlandse periode. Vooral Nederlandse oude gebouwen zoals de Ijen kathedraal die gotische archtectuur heeft. Malang staat er ook om gekend dat het de beste universiteiten van Indonesië heeft. Het heeft ook enkele toeristische trekpleisters zoals Jodipan village. Dit is een kleurrijke wijk, de bewoners hebben de huizen en de brug in fleurrijke kleuren geschilderd, het Alun Alun Malang park, de vogeltjesmarkt, de wijk met de oude gebouwen…

Eigen beleving

Na een kort tripje van Batu naar Malang koos ik van keer nog eens voor een iets degelijkere slaapplaats, een hotel waar ik nog eens wat privacy had en heerlijk kon relaxen. Veel was ik in Malang niet van zin. Na me wat opgefrist te hebben ging ik voor de eerste kleine verkenning. Na een bezoekje aan het toerist informatie center, waar ik trouwens niet echt veel wijzer van werd besloot ik een bezoekje aan het park te brengen. Was het echt speciaal, nee niet echt, maar het was er wel aangenaam vertoeven. Na een goede nachtrust, ging ik eerst een treinticket boeken, online kreeg ik het niet voor elkaar. Pfff. Hierna bracht ik een bezoekje aan Jodipan village , prachtig gewoon, de huizen zijn allemaal mooi in fleurige kleuren geschilderd, echt aangenaam om door de steegjes te dwalen en ondertussen nog een hele poos wat socialisen met de locals, zalig. Het geheel bestaat uit 3 dorpjes. 2 heel fleurrijke, verbonden door een glazen brug. En een blauw dorpje. Echt een plezier om hier rustig rond te slenteren.

Na nog enkele malen te hebben gefungeerd als fotomodel was de tijd rijp om naar een volgende locatie te gaan. Het werd het Rumah Jamu Kampoeng Heritage. Ook dit was een aangename plek om rond te dwalen. Prachtige huizen, nauwe steegjes, even vriendelijke mensen. Geweldig gewoon. Van al dit gezapig rondstruinen had ik wel een beetje honger. Een tip die ze me gegeven hadden was het Toko Oen restaurant. Met Nederlandse reclame die zegt dat het sinds 1930 aan de gasten gezelligheid geeft, kan ni slecht zijn natuurlijk. Maar het was toch lichtelijk een tegenvaller. De helft hadden ze niet, zo goed smaakte het niet en het Nederlands waren ze verleerd. Dat ze geen Nederlands meer kunnen is geen probleem maar dan mogen ze de Nederlandse benamingen ook schrappen vind ik. Het was nog steeds vroeg, zodat de volgende stop de plaatselijke vogeltjesmarkt werd. Echt overdonderen deed het me niet. Desalnietemin een rustige afsluiter.

Enkele bemerkingen

Hoewel Malang niet bij velen op het lijstje staan is het zeker de moeite om te bezoeken. In de stad zelf, de prachtige wijken, iets verder de watervallen en vanaf hier kan je ook Bromo bezoeken. De ideale uitvalsbasis.

Informatie over Batu

Batu is een bergstadje in Oost-Java Indonesië. Het ligt noordwestelijk van Malang. Er wonen ongeveer 200000 inwoners. Al sinds de 10de eeuw is Batu en omgeving gekend als rustplaats voor de koninklijke familie, dit vanwege de bergen en de gezonde lucht. Batu betekent rots.

Eigen ervaring

• De treinrit naar Malang verliep vlekkeloos. Een stuk of 13(?) haltes denk ik, soms wat mooie natuur maar niet onvergetelijk. Het voornaamste was dat het vrij snel en veilig was. 2 keer moet ik bevestigend antwoorden dus missie geslaagd. Om naar Batu te rijden moest ik 2 minibusjes nemen en dan nog een eindje te voet. Ik had me goed geïnformeerd over welke busjes ik moest nemen en hoeveel het kostte. En net daar wrong het schoentje. Normaal is het ritje 5000 rupiah, maar de snoodaard van een chauffeur wou me eventjes geld aftroggelen en vroeg 60000 rupiah. Dat vond ik er lichtjes over en maakte dat ook duidelijk. Om te bewijzen dat hij gelijk had riep de chauffeur er een collega afzetter bij. Natuurlijk zei hij ook 60000. Hierop heb ik eens goed gelachen . Ben 500m verder gestapt en heb daar een ander busje tegen gehouden. De kostprijs eens ter plaatse was 5000 rupiah. Rikkie terug tevreden dus. Het tweede busje leverde geen probleem op. Als eerste stond er een stadsverkenning op het programma. Batu heeft een leuk en levendig stadsplein met een massa streetfood. Heel gezellig om te vertoeven en dat deed ik de eerste dag ook.

Op dag 2 sloeg alles wat tegen ’s morgens, één of andere local had er niet beter op gevonden om mijn ontbijt op te eten, ik kreeg wel een ander maar toch. Ik had via mail wat info gevraagd om sommige plaatsen te bezoeken maar niemand had geantwoord. Improviseren dus. En als klap op de vuurpijl duurde het meer dan een uur om een stom vluchtje vast te leggen. Onnodig te zeggen dat het zonnetje buiten harder scheen dan binnen. Eens dat in orde kon ik eindelijk op pad. Ik zou een waterval bezoeken, maar hoe geraakte ik er? Vlug Grab geïnstalleerd en een ritje geboekt. Achterop de brommer waren we in geen tijd aan de waterval de Coban Ronda. Deze waterval op zich viel mee, maar toeristisch!!!. Het volk werd bij wijze van spreken met de bus tot op 10m van de waterval gedropt en dan terug weg. Op het domein waar de waterval zich bevindt kon je nog vanalles anders doen, zipline, boogschieten, een doolhof…

Tijdens het rondwandelen zag ik echter nog een bordje voor een andere waterval nl Coban Tengah. Om deze te bereiken moest je al een eindje wandelen, 6 keer de rivier oversteken en dan eindelijk de waterval, het was een kleinere versie van de andere maar eens zo belangrijk, er was niemand. Zalig gewoon! Na een half uurtje relaxen vatte ik de terugtocht aan. Opnieuw 6 keer de rivier oversteken, nog een eindje gaan en ik was terug op mijn vertrekpunt. Het was nog vroeg dus besloot ik om richting hostel te wandelen en onderweg zou ik wel zien of ik een Grab nodig had of niet. Die had ik niet nodig, maar wat eten kon geen kwaad. Zo gezegd zo gedaan, over het eten geen slecht woord dat was super. Maar ik vraag me af wie er happy werd van de happy cola. Mijn cola zag er ni happy uit, ik werd er niet echt happy van en mijn buik zei achteraf ook nee. Een goede raad, drink het niet. Ik vermoed dat het cola met gecondenseerde melk is. Echt geen aanrader. Maar zoals je kan lezen heb ik ook dit overwonnen dus no problemo. De volgende dag bekeek ik eerst mijn opties voor in Malanga alvorens op pad te trekken. Ik wou naar een warmwaterbron gaan. Daarvoor contacteerde ik eerst een Grab. Deze zette mij een half uurtje later veilig in een bergdorpje af. Vanaf hier begon mijn wandeling. De weg was een pad tussen de velden, best wel mooi eigenlijk, alleen vond ik nergens waar ik heen moest en het pad had verschillende aftakkingen. Na een 2u wandelen vond ik eindelijk een padje richting bergen. Het ging serieus berg op. Ook nu was ik praktisch helemaal alleen. De enige mensen die ik tegenkwam waren Indonesiers die terugkwamen van een nachtje kamperen. Hoe het er uit ziet of dat er iets te beleven valt weet ik niet. Ik ben er helaas niet geraakt wegens tijdgebrek. Ik moest terug keren wou ik op een schappelijk uur in Batu zijn. Het kan dat ik op 50m van de bronnen was maar voor hetzelfde geld was het 2000m verder. De bronnen heb ik dus niet gezien maar de wandeling was leuk.

Eens in het dorpje probeerde ik een Grab te versieren, hier had ik echter geen bereik dus dat lukte niet. Dan maar verder wandelen en onderweg nog enkele malen proberen. Lukken deed het echter niet. Maar opeens had ik geluk. Een oranje minibusje nam me mee tot het centrum. Na een wandelingetje van 22km had ik wel een pintje verdiend vond ik. Er was 1 winkel die alcohol verkocht en hier wou ik een paar flessen kopen om rustig op te drinken op de rooftopbar in mijn hostel. Er mocht wel alcohol gedronken worden maar de locals mochten het niet zien hehe. Maar zover was ik nog niet. Na nog een paar honderd meter kwam ik bij de winkel en stond ik voor gesloten deuren. Grrrr, nu had ik me er op verheugd, dus wou ik wel een pintje, na wat zoeken vond ik een hypermarkt, daar zouden ze wel wat godendrank hebben zeker? Na een wandeling van 1,5km was ik ineens een ontgoocheling rijker. In supermarkten in Java verkopen ze geen alcohol, geen bier, geen wijn, niks. Het zag er naar uit dat het een triestig avondje ging worden. Zo rap gaf ik me echter niet gewonnen. Na vlug een hapje onderweg ging ik nog eens vlug kijken of de winkel mss nu open was. En ja hoor, ik zag licht in de duisternis. De gelegenheid om gauw enkele flessen kopen. Met men aankoop opzak ging het terug richting hostel.

Enkele bemerkingen

Het grondgebied van Batu blijkt zeer groot te zijn. Het is handig dat je over eigen vervoer beschikt anders kan je wel eens voor verrassingen staan. En ik raad aan de plekjes te zoeken waar je een beetje inspanningen voor moet leveren. Dan heb je de plek voor je alleen wat de beleving enkel sterker maakt. Blijkbaar wandelen Indonesiers niet graag. ( woorden van een Indonesier zelf). En voor de liefhebbers van een slaapmutsje, geduld de winkel is blijkbaar elke dag open.

Informatie over Surabaya

Surabaya is de hoofdstad van Oost-Java. En de op één na grootste stad van Indonesië. De stad ligt aan de monding van de rivier Mas. Dit is aan de noordkust van het eiland en het is een belangrijke havenstad. De stad heeft een inwonersaantal van meer dan 3 miljoen. Historisch gezien is Surabaya al van de 16° eeuw een belangrijke haven. In de daaropvolgende eeuw werd het veroverd door de machtige vorst van Mataram, sultan Agung. Vervolgens maakte de Oost-Indische compagnie van Surabaya de belangrijkste haven van het land. In 1945 was hier een symbolische strijd tussen de Engelsen en de Indonesische verzetsstrijders. Sindsdien is Surabaya een monumentale, best lelijke stad die zich als een olievlek uitbreidt. Maar onder de Indonesiërs is ze vooral bekend als “stad der helden”. Op toeristisch vlak heeft deze plek nauwelijks iets te bieden. Het is vooral een vertrekpunt om de boot te nemen naar de Sulwesi archipel, een halte op weg naar Bali of de uitvalsbasis voor een excursie naar de Bromovulkaan.

Eigen ervaring

Na de Iljen vulkaan werden we met 4 met de minibus tot Probolinggo gebracht. Hier werden we op de bus richting Surabaya gezet. De busrit verliep vlotjes en al gauw kwamen we op de busterminal van Surabaya aan. Deze lag wel een eindje buiten het centrum. Ik had een hotel vlakbij het station gekozen, de Duitsers een hotel een 4km verder weg. Toch besloten we samen een taxi te pakken. Eerst werden de Duitsers afgezet , dit verliep zonder problemen, dan was het mijn beurt. Al bij de 2de afslag liep het fout. Maar met de hulp van de digitale map geraakte ik toch bij mijn hotel. Het hotel waar ik verbleef was een capsule hotel. Het zag er futuristisch uit. Maar het was wel ok. En pluspunt, allé voor mij dan toch, op het 5de verdiep was een rooftopbar. En ze verkochten ook bier dus dat was ok. Na een best wel goede nachtrust ging ik eerst in het station informeren wanneer ik een ticket naar de volgende locatie kon hebben. Het goede nieuws was dat ik de volgende dag kon vertrekken, het mindere nieuws was dat de vertrekuren wat aan de vroege kant waren.

Daarna kon ik rustig de stad gaan verkennen, buiten de gigantische onderzeeër die je kan bezoeken, aan de buitenkant is het enorm, binnenin was het echter zeer klein (respect voor de vroegere bemanningsleden) was er inderdaad weinig tot niks te beleven. Na nog een koffietje en wat eten nestelde ik me dan maar op de rooftopbar alvorens in mijn capsule te duiken.

Enkele bevindingen

Als je niet in Surabaya moet zijn zou ik het overslagen. Buiten de duikboot, (het bezoek voor buitenlanders en Indonesiërs is trouwens evenveel), valt er weinig te beleven. Of anders gezegd, ik heb niks speciaals gevonden.

Informatie over Mount Bromo en Ijen vulkaan

Mount Bromo is een actieve vulkaan in het Tenger massief in oost Java. Met zijn 2329m is het niet de hoogste maar wel de bekendste en is één van de meest bezochte attracties in Oost Java. De naam Bromo is afgeleid van de Javanese uitspraak van Brahma, de Hindoe kreator god. Ijen is een complex van stratovulkanen in Oost Java Indonesië. Deze vulkaan is 2250m hoog en actief. De Ijen heeft een blauw meer en is één van de zuurste meren op aarde. Langs de rand van het meer wordt er constant zwavel gewonnen. De dampen stijgen constant op. ’s Nachts is het mogelijk om het blauwe vuur te zien.

Eigen ervaring

Hoog op mijn lijstje van te bezoeken plaatsen stonden Mount Bromo en Ijen. Na wat opzoekingswerk bleek dat op je eentje Mount Bromo bezoeken vrij moeilijk en een tijdrovende bezigheid zou zijn, dus ging ik op zoek naar reisbureautjes die deze trip en nog beter beide vulkanen gecombineerd aanboden. Na wat zoeken vond ik er een paar. Bij de eerste had ik niet echt een goed gevoel en zag ik me al stranden voor ik goed en wel vertrokken was. De tweede zag er al veel professioneler uit. Of dit zo was weet ik niet natuurlijk. Ik had 2 opties of ik nam de trein en het laatste stuk zou ik dan met de minibus meerijden, of de hele rit met een minibus. Hoelang de treinrit zou duren weet ik niet maar het zou recht op recht zijn. De rit met de minibus daarentegen was 11u en avontuur gegarandeerd. Het is zoals het spreekwoord zegt met de trein zou je er al zijn (als ze niet staken natuurlijk), maar reizen is ook een beetje avontuur en niks beter om een avontuur te starten dan in een minibus. Mijn besluit was dus vlug genomen, ik nam een optie op het avontuur.

Om 8.30u werd ik in mijn hostel opgepikt. Daarna pikten we nog een koppel op en konden we vertrekken. Blijkbaar reden we maar met 3 vanuit Yogyakarta naar Bromo. Des te beter voor ons. Nu we voltallig waren kon ons avontuur beginnen, en of het een avontuur werd. Een chauffeur die openingen ziet om voorbij te steken die er niet zijn. Wegen in bedenkelijke staat. Langs links en rechts voorbij steken. Wat spook rijden. Plezier gegarandeerd. Als hij kon zou hij nog op of onder de voorligger gereden zijn om toch maar 5 seconden te winnen. Voordeel was wel dat we ons niet verveelden hehe. Eens in Probolinggo moesten we overstappen in een andere minibus. Hier stond de rest van de groep ons op te wachten, 3 Duitsers en een Spaans/Pools koppel. Na nog wat formaliteiten in het bureautje van de organisatie konden we verder. Ik als soloreiziger kreeg de bedenkelijke eer om op de VIP plaats te zitten, nl. naast de chauffeur. Of ik was het al gewoon of de chauffeur had een rustige dag( het was een andere chauffeur) zonder veel problemen werd ieder in zijn hotel afgezet. Het hotel waar ik werd afgezet stelde niet veel voor maar om 3.30u. werden we opgepikt om naar de zonsopgang van Mount Bromo te gaan en het was intussen al 9.30u. Veel tijd om er van wakker te liggen had ik dus niet.

Om 3.30u haalde een jeep ons op en reden we naar het viewpoint om Mount Bromo te zien. Hoewel er honderden jeeps staan. Het is niet voor niets één van de meest toeristische trekpleisters in Java, heb je geen gekneld gevoel. Je kan de zonsopgang goed zien en genieten van het geweldige uitzicht. Eens de zon onze verkleumde gelederen al wat verwarmd had ging het met de jeep naar de voet van Mount Bromo.

Na eerst enkele pitoreske foto’s kon de klim naar de krater beginnen. Het was een makkelijk klimmetje en het zicht op de krater was machtig. De vulkaan is nog actief dus op gezette tijden stoote deze een stoomwolk uit. Indrukwekkend gewoon. Rond 8.30u werden we aan het hotel afgezet, net tijd genoeg voor een douche en ontbijt want om 9.30u ging het verder naar het volgende hotel.

Ik had nog steeds het privilege van de VIPplaats, geweldig uitzicht, alles vanop de eerste rij. De ideale plaats voor avontuurlijke reizigers, maar hartlijders zou ik deze plaats afraden, want spanning is gegarandeerd. Na dus een zeer boeiende rit arriveerden we rond 17.30 in ons hotel. Het hotel was in een mooie omgeving gelegen vlak naast een koffiefabriek. Java koffie wordt hier gebrand, en ja ook deze koffie smaakt heerlijk. Het is wel geen Luwak koffie maar je kan niet alles hebben hé. Misschien kan ik met mijn koffie scills (hehe) hier komen werken na mijn tripje. Na nog wat koffie drinken en wat gegeten te hebben doken we ons bed in voor even.

Om 1u stond het busje weer klaar om naar Mount Ijen te rijden. Hiervoor waren mijn verwachtingen hooggespannen. The blue fire, het blauwe vuur dat je ’s nachts kan waarnemen op het meer. In mijn verbeelding zag ik het hele kratermeer oplichten in een zee van blauw vuur. Maar was me dat een tegenvaller, na een steile klim kwamen we boven op de krater en zagen niets. Na wat turen en met wat geluk zagen we enkele blauwe vlammetjes. Maar de steile klim op zich was wel leuk. Vlammen zagen we niet echt maar ons gasmasker hadden we wel nodig. De zwaveldampen namen alle zuurstof weg, en de ogen begonnen te tranen. In de krater waren mijnwerkers zwavel aan het delven. Hoewel het niet gepromoot wordt, eerder ten stelligste afgeraden, gingen we toch even in de krater een kijkje nemen. Met een pillicht, het was nog steeds donker, kreffelden we over de rotsen naar beneden richting het meer. Zelfs met een gasmasker was het ondragelijk maar wat de mijnwerkers verzetten was ongelooflijk, enkel met een sjaal voor hun mond delfden ze het zwavel. Na 5 minuten konden we het niet meer houden en klauterden we terug uit de krater. Eens wat terug op adem volgde nog een klimmetje naar de top. Hier wachtten we op de zonsopgang. Ook deze was prachtig, maar ook hier verkleumden we bijna. Almaar goed maakte een gids een vuurtje voor ons. Het was wel geen blauw vuur, maar het gaf toch warmte af. Na nog een steile afdaling en een noodle ontbijt werd de groep gesplit. Een deel ging naar Bali en een ander deel naar Surabaya, waaronder ik.

Enkele bevindingen

Als je in Java bent is mount Bromo en Ijen zeker een must. Mount Bromo is prachtig. De zonsopgang is niet te missen, en de beklimming is het woord beklimming niet waard. De Ijen vulkaan is ook niet te missen. Heb echter geen te hoge verwachtingen van het vuur. Dan kan het alleen maar meevallen. De klim is echter heel zwaar. Je kan een “taxi” huren maar dan nog. Het laatste stuk moet je wandelen. Vergeet vooral je gasmasker niet.

Informatie over Yogyakarta

Yogyakarta is een stad in Indonesië, midden op het eiland Java. Het is de hoofdstad van de provincie Yogyakarta. De stad is gelegen aan de voet van de Gunung Merapi en heeft ongeveer 512000 inwoners. Het is een populaire toeristische bestemming in Java dank zij de tempels van Borobudur en Prambanan. De stad is het center voor kunst en opleiding. De ligging van Yogya is in één van de meest seismologische actieve gebieden in Java. Hierdoor is de stad regelmatig getroffen door aardbevingen en vulkaanuitbarstingen. De ergste in de recente geschiedenis was de aardbeving van 27 mei 2007. 6000 mensen overleden en meer dan 300000 huizen verwoest waren de harde cijfers. Enkele jaren later volgde een vulkaanuitbarsting van de Mount Merapi. De vulkaan spuwde lava over verschillende dorpen en hierbij stierven 353 mensen. De lokale bevolking werd geëvacueerd en onder gebracht in veiligere gebieden. Het verwoeste gebied is nu een toeristische trekpleister.

Eigen ervaring

Na een lange nacht op de luchthaven arriveerde ik ’s morgens vroeg in Yogyakarta. Eerst een nieuwe Simkaart gekocht en dan met de bus richting centrum. Natuurlijk kon ik nog niet inchecken, maar na me wat verfrist te hebben kon ik er weer tegenaan. Na wat geïnformeerd te hebben bleek dat er in de buurt meer te beleven was dan gedacht. Om toch iets daarvan gezien te hebben was het eerste wat ik deed 2 nachten extra bijboeken. Met enkele dagen meer kon ik het wat rustig aandoen. De eerste en enige plaats die ik vandaag ging bezoeken was Fort Vredebug. Het fort werd door de Nederlanders gebouwd om de Nederlandse gouverneur te beschermen. Het complex is nog steeds omgeven door een loopgraaf. In het fort bevindt zich een museum en in enkele gebouwen bevinden zich diorama’s over de onafhankelijkheidsstrijd in Indonesië. Het was wel is interessant om te zien alleen spijtig dat veel teksten enkel in het Indonesisch waren. Bij het terug naar mijn hostel wandelen werd ik verschillende keren aangeklampt door batik verkopers maar deze heb ik allemaal vriendelijk maar kordaat afgewimpeld. Eten was er in overvloed te vinden dankzij allerhande eetstalletjes langs de straat. ’s Avonds in het hostel werd het nog wat gezellig met een groepje Filipijnen.

Op dag twee stond een bezoekje aan Prambanan op het programma. Hiervoor moest ik bus 1A nemen. De busbegeleider zei op tijd waar ik moest afstappen dus dat was geen probleem. Hierna moest ik nog een eindje gaan alvorens bij de tempels te komen. Op het terrein staan verschillende groepen tempels. De belangrijkste is Candi Prambanan. De tempels verenigen de belangrijkste hindoeïstische godheden. Op één lijn liggen Candi Shiva, Candi Vishnu en Candi Brahma tegenover deze tempels staan 3 kleinere. Deze zijn opgedragen aan de rijdieren van de goden. Candi Nandi, Candi Naruda en Candi Angsa. De belangrijkste tempels worden momenteel gerestaureerd. Verder op het terrein staan nog 3 groepen tempels. Deze zijn kleiner, wegens geldgebrek zijn een deel ervan nog nauwelijks hersteld. Maar doordat deze kleiner zijn en nog nauwelijks hersteld, is er minder volk en kan je de tempels rustig bekijken. Het hele complex is zeker een bezoekje waard. Echt de moeite. Eens terug in Yogya bracht ik nog een bezoekje aan het paleis van de Sultan. Op een grote binnenplaats werden enkele traditionele dansen opgevoerd, verder zijn er enkele kleine musea, uitleg merendeels in Indonesisch, je vindt er een uitleg over batik, de geschiedenis en de technieken die gebruikt worden. Verder nog een zilversmeedkunst museum en een museum gewijdt aan Sultan IX. Ik vond het wel is interessant om te zien maar ik zou toch eerder voor de tempels dan voor het paleis gaan. ’s Avonds had ik nog een interessante ontmoeting met een beroemde Javaanse, allé telg van een blijkbaar beroemde famile. De vader was een bekende artiest en de zoon is een bekende Javaanse MMA vechter. En het leuke van al was dat ze nog wat Nederlands kon.

De volgende morgend was het een beetje minder gezellig. Ik ging naar de zonsopgang in Borobudur. Om 3.45u werd ik opgehaald, na nog 5 andere opgepikt te hebben reden we een klein uurtje tot aan de tempel. Dan volgde een klein tochtje te voet tot aan de tempel en kon het wachten beginnen. We hadden geluk. Het was niet te bewolkt. Hierdoor konden we genieten van de kleurverschillen tijdens de zonsopgang. Jammer genoeg mochten we op het einde niet meer overal komen en werden vroeger dan gepland naar de uitgang geleid. Blijkbaar kwam de president op bezoek. Om dat te compenseren heb ik dan maar een extra groot ontbijt genomen( zat in de prijs haha). Voor het overige was het rusten wat de klok sloeg.

Mijn eerste extra dag was een iets of wat rare dag. Om de één of andere reden kon ik het tripje dat ik wou doen niet doen. Wat zou ik dan doen? Een treinritje naar ik weet niet waar was de oplossing. Na wat rondkijken vond ik de ideale plek om te bezoeken, nl Solo, dit vond ik wel geinig omdat ik zelf ook Solo reis. Zo gezegd zo gedaan, op de trein begon er al direct iemand een gesprek met mij. Ze bleek een kunstverkoopster te zijn en ging naar een schilderij verkoop. Eens in Solo vroeg ze of ik mee naar het museum ging. Ik wist toch ni wat er te zien was, daar dus ging ik maar mee. Terwijl ze een schilderij aan het verkopen was bleef ik een praatje maken met de schilder. Ook hij bleek een bekende figuur te zijn, of dat beweerde hij toch, hij had namelijk een portret van de president geschilderd. Eens het schilderij verkocht ging het nog even naar het huis waar zij woonde. Het huis staat op een geweldige locatie vlak bij rijstvelden, met zicht op een berg, prachtig gewoon. Na nog wat gebabbeld te hebben met de rest van haar familie ging het terug richting Yogya.

Mijn laatste dag hier stond het waterkasteel op het programma. Wat ik daar van moest verwachten weet ik niet maar de foto’s die ik gezien had zagen er veelbelovend uit. Na een wandelingetje van een half uurtje was ik er. Het was wel mooi maar ik had meer verwacht. Het bleek echter dat het domein van het kasteel volgebouwd was en je door de steegjes op zoek moest naar verborgen pareltjes. Dit maakte het dan weer wel interessant. Het was leuk ronddwalen hier. Met als klap op de vuurpijl kwam ik nog terecht in een koffiehuisje waar ze Lawak koffie serveerden. Heel duur maar zeker het proeven waard. Een echte aanrader.

Enkele bemerkingen

Yogyakarta is zeker een bezoekje waard en voorzie er zeker de nodige tijd voor. Laat je enkel niet vangen door de batik verkopers en kijk eerst rond waar je eventueel zelf iets wil kopen . Moest je weinig tijd hebben zou ik na de tempels, het waterkasteel bezoeken. Persoonlijk vond ik dit met het ronddwalen door de steegjes een topper.