waarisrikkienu

Nong Khiaw 30 november tot 2 december

Informatie over Nong Khiaw

Nong Khiaw is een prachtig rustiek stadje aan de oever van de rivier de Ou in Laos. Het is geperst tussen enkele van de meest fantastische kalksteen bergen ten noorden van Vieng Vang. Het ligt op de weg naar het meer geïsoleerde Muang Ngoi. Maar Nong Khiaw heeft veel charme en tegenwoordig een atm, 24u elektriciteit en veel slaapmogelijkheden. Nong Khiaw is klein genoeg om te voet te verkennen. De omgeving kan je met de fiets doen maar onthoud, het is bergachtig. De bezienswaardigheden zijn de Pha Tok grotten en Pha Kuang grot. Verder zijn er in de buurt nog interessante watervallen.

Eigen ervaring

De trip van Luang Prabang naar Nong Khiaw was een mooie maar heel hobbelige rit, zoals het merendeel in Laos denk ik. Na een 4tal uur kwamen we dooreengeschud in de terminal aan. Mijn guesthouse was niet zo ver en een verkwikkende wandeling deed me goed. Zoals eerder gezegd, het stadje is niet zo groot, dus dat had ik vlug gezien. Dan maar richting de Pha Tok grot. Om er te geraken moest je over een bamboebrug. De bamboebrug is al een belevenis op zich. Deze beweegt mee met je stappen. Best een rare gewaarwording eigenlijk. Om in de grot te geraken moet je eerst een steil trapje beklimmen en dan ben je er. In deze grot schuilden de inwoners tijdens de oorlog. Liever zij dan ik. In de grot op zich is niet zo veel te beleven, je ziet een wapenopslagplaats, een plaats waar de commandopost was maar voor de rest niks spectaculairs. Tegen dat ik terug in het stadje was was de zonsondergang al bezig. Het ideale moment voor een aperitiefje en wat eten. Wat hier wel opvalt is dat de stad na 7u dood is, geen gefuif tot vroeg in de ochtend. Dit kwam zeer goed uit daar ik sommige plaatsen wou bezoeken waarvoor ik vroeg uit bed moest.

Vandaag stond een bezoekje aan Muang Ngoi op het programma met daarna nog een trektochtje naar een waterval. Om in Muang Ngoi te geraken namen we de slowboot. Deze trip zou normaal een uur in beslag nemen. Wegens een te lage waterstand van de Mekong rivier, de Chinezen hebben stroomopwaarts een dam gebouwd, geraakten we er niet met de boot. We werden een dorpje eerder afgezet. Vanaf hier werden we met een soort tractor taxi naar Muang Ngoi gebracht. Dit was best een leuke ervaring. In het dorpje leek de tijd te zijn stilgestaan, buiten de guesthouses en restaurants dan toch. Heerlijk rustig, bijna geen auto’s, zanderige wegen, alles heel relaxed. Eens het dorpje door, was er een kleine trektocht naar een grot en een uitkijkpunt. Om de grot te bereiken moesten we al serieus wat trappen beklimmen. Dit was ook een grot waar de mensen in geschuild hadden. Deze was dieper. Met 2 waren we op verkenning getrokken en net toen we via een trapje in een andere hal wilden gaan kwam de gids ons terug halen.

Wegens tijdsgebrek moesten we door. Spijtig want he leek wel interessant. Eens terug uit de grot volgde een spectaculair viewpoint vanop de rotsen. Ik zou zeggen je had een zicht op de impressionante Mekong rivier maar door de dam is het op deze plek nog maar een miezerig stroompje. In de namiddag gingen we eerst naar een ander dorpje waar we de lunch tot ons namen alvorens naar de watervallen te gaan. In het dorpje was het echter feest, geboorte van een kind, en we werden allemaal uitgenodigd om mee te dansen en te drinken. Dat lieten we ons geen 2 keer zeggen. Beetje socializen met de locals geweldig gewoon. Na een tijdje trokken we naar de waterval. Het was er 1 met 2 vervallen, na het eerste verval was een poel waar je in kon zwemmen. Wel leuk maar deze kon toch niet tippen aan de waterval in Luang Prabang. De tocht terug ging via rijstterrassen. De rijst was eind oktober geoogst. Het uitzicht was hierdoor iets minder. Geen mooie groene velden maar wel velden met verdorde resten die ze aan het proper zetten waren.

Eens terug in het dorpje ging het richting slowboat. Enkelen kajakten het laatste stukje tot aan de finish maar daar bedankte ik feestelijk voor. Na een heerlijk maal kuierde ik richting guesthouse. Hier was blijkbaar ook een klein feestje aan de gang. Ik werd uitgenodigd om mee te drinken en te eten. Daar ik goed opgevoed ben kon ik niet weigeren. Wat spicy stuff eten, wat meedrinken, wat proberen Lao taal te spreken en wat meezingen. Echt iets uniek. Wederom een unieke ervaring.

En alsof er op mijn lichaam geschreven staat nodig een eenzame uit, werd ik de volgende dag, ’s morgens vroeg uitgenodigd door de gast waar ik de dag van te voren mijn tripje had geboekt, om mee te komen drinken en eten. Ik vond het nog wel wat vroeg, 10u ’s morgens, maar beleefd als ik ben deed ik ook nu vrolijk mee. Ze begonnen al maar met feesten omdat het bijna nieuwjaar is. En inderdaad je kan niet vroeg genoeg beginnen feesten. Het eten was wel veel te straf maar geproefd heb ik wel. Na een 2tal uurtjes heb ik toch maar wijslijk besloten om door te gaan. Niet voordat ik ze uiteraard eerst uitvoerig bedankt had. Nu kon ik eindelijk mijn fietstochtje gaan doen. Ik huurde een mountainbike en trok op avontuur. Eerst volgde ik de gewone weg. Deze ging langs mooie uitzichten en in elk dorpje stonden de kinderen te wuiven, heel plezant allemaal. Eens opgewarmd, ik was al wel doodop, besloot ik via een zandweg naar andere dorpjes te rijden. Hier zagen ze nog minder toeristen, des te enthousiaster waren de kinderen., ongelooflijk gewoon.

Enkele bevindingen

Nong Khiaw is een klein gezellig stadje aan de Mekong rivier. De inwoners zijn vriendelijk, prachtige natuur, van alles te beleven, heerlijk eten, vele guesthouses. Voor mij één van de hoogtepunten van Laos tot nu toe. Bij een bezoek aan Laos mag je dit zeker niet overslagen.

Luang Prabang 27 tot 30 november

Informatie over Luang Prabang

Luang Prabang is een stad met 56000 inwoners in centraal Laos aan de rivier de Mekong. Het is een stad met veel historie. Eerst heette de stad Meuang Sawa de naam voor Java. Waarschijnlijk kreeg de stad deze naam na de Javaanse invasie van het koninkrijk Chenla. Nadien kreeg de stad nog verschillende namen tot het de naam Luang Pha Bang kreeg. In de loop der tijd werd dit verbasterd tot Luang Prabang. Tot 1545 was Luang Prabang de hoofdstad.

Vientiane werd de nieuwe hoofdstad doch men bleef Luang Prabang nog lang als voornaamste stad beschouwen. Luang Prabang staat bekend om zijn vele boeddhistische tempels en kloosters. Elke ochtend lopen honderden monniken op straat om een aalmoes te vergaren. Een van de belangrijkste bezienswaardigheden is Mount Phou Si. Een grote steile heuvel van 150m hoog. Hierboven staat het heiligdom Wat Chom Si. Luang Prabang heeft zowel natuurlijke als historische bezienswaardigheden. Onder de natuurlijke behoren de Kuang Si watervallen, Tat Sae-watervallen en Pak Ou grotten. Verder is er het Royal Palace museum en de Wat Xieng Thongtempel.

Eigen ervaring

Na een helse 12u durende rit bereikte ik Luang Prabang. Het begon al bij het vertrek. Om 18.30u zouden we vertrekken maar het was al na 20u voordat de VIPbus vertrok. De zetels, of allé halve bedden waren verdeeld in 3 rijen. En boven en onder. De zetel kon bijna volledig horizontaal maar voor je benen had je geen plaats. Deze bussen zijn duidelijk niet op maat van grote westerlingen gemaakt. Het beloofde een lange nacht te worden en dat werd het ook. Wegen vol met gaten uit de jaren stillekes, te kleine slaapplaats. Maar hé wat kan ik zeggen het was een VIP bus. Met de VIPbus kwamen we tegen 8u in de morgen op onze plaats van bestemming aan. Geslapen had ik praktisch niet. Ik donderde bijna twee maal uit mijn bed maar dankzij de veiligheidsgordel bleef ik hangen. Voor de rest verliep de rit probleemloos.

Eens in Luang Prabang wandelde ik naar mijn guesthouse. De kamer was natuurlijk nog niet vrij waarop ik besloot het gezellige stadje te verkennen. Groot is het niet, en omgeven door 2 rivieren is het de ideale plaats om te verblijven. Om een prachtig uitzicht over de stad te verkrijgen stond Mount Phousi op het programma. Na een heel aantal treden kom je boven op de heuvel. Hier kan je een tempel bezoeken en tevens genieten van het uitzicht . De zonsondergang is er geweldig. Luang Prabang staat echter vooral bekend om zijn watervallen. De Kuang Si waterval is de bekendste en de mooiste en inderdaad ze stelde niet teleur. Op een 30tal km van de stad ligt de waterval. Je kan er naartoe met de scooter, minivan, fiets… ik opteerde voor de minivan. Na een klein uurtje ben je er en kan de ontdekkingstocht beginnen. Eerst passeer je opvangplaats voor beren. Een beetje verder kom je dan bij de majestueuze waterval terecht prachtig gewoon. De waterval bestaat uit verschillende etages. Deze kan je allemaal bereiken . Er is zelfs een stuk waar het water via de trap naar beneden komt. Heel avontuurlijk allemaal. Verder kan je eens je boven aan de waterval bent via een andere weg terug. Je kan ook nog naar de bron en een grot wat verder. Dit is 3km verderop via een zandweg. Ik vond het de moeite niet. Je kan beter genieten van de prachtige waterval ipv naar deze grot te gaan.

Een ander hoogtepunt bleek de Pak Ou cave te zijn, met een slowboat was het een 1.5u varen tot de grot. Voor je bij de grot komt maak je nog wel een tussenstop. Dit was in een klein dorpje waar ze je vanalles te koop aanboden. Hier brouwden ze ook hun eigen wishkey. Dat is ni mijn ding dus ben ik er maar wijslijk afgebleven. Na een halfuurtje ging het verder richting grot. Buiten dat de 2 grotten aan een mooie setting aan de rivier liggen en vol staan met boeddhabeelden was er niet zo veel te beleven. Toch was het een heel aangename trip. Het uitzicht is buitengewoon, de tocht met de slowboat is zalig.

Enkele bevindingen

Luang Prabang is een geweldige plek om te bezoeken. Het is een rustige stad met alle voorzieningen. Het is wel wat toeristisch maar toen ik er was niet te overdreven. De topbezienswaardigheden zijn zeer de moeite waard. In de buurt bevinden zich nog andere watervallen die je nog kan bezoeken. Doordat het wat in de bergen ligt koelt het ’ s nachts goed af. Je kan er gezellige terrasjes doen. Ik raad iedereen een bezoekje aan Luang Prabang aan.

Vang Vieng 22 en 23 november

Informatie over Vang Vieng

Vang Vieng is een stad aan de rivier in centraal Laos. Het telt een 25000tal inwoners. De stad staat al jaren bekend als feestbestemming. Doch zijn er momenteel verschillende activiteiten beschikbaar zoals mountainbiken, wandelen, kajakken, speologie, zwemmen, rotsklimmen, ballonvaarten… Het ligt op een 4u van Vientiane. In Vang Vieng is er vanalles te zien zoals grotten, blue lagoons, je kan er aan tubing doen, kajakken, een Laos achtige stoomsauna nemen, rotsklimmen, ballonvaarten, zipline, mountainbiken

Eigen ervaring

De wegen in Laos zijn een ware uitdaging. In de bus bodderde je van hier naar daar maar na een 5 a 6u waren we in Vang Vieng. De tuktuk rijders waren al aan het roepen tuktuk voordat de bus stilstond maar deze kleine afstand kon ik wel te voet doen. Pech voor de tuktuk rijders dus. Vang Vieng bleek een leuk klein stadje te zijn. Het backpackers paradijs van Laos. Voor mijn doen was het al te druk maar eerlijk gezegd was het nog rustig. Je kon er nog zalig genieten. Mooie uitzichten, gezellige barretjes, aangename temperatuur, wat wil je nog meer?

De ballonvaart in Bagan was ver boven mijn budget maar hier wilde ik er toch 1 meemaken. Deze was betaalbaar maar ook zo vroeg. Om 5.30u pikten ze me op om Vang Vieng vanuit de lucht te zien. De eerste plaats waar we wilden opstijgen was blijkbaar niet goed. Alles terug inpakken en dan hop naar een volgende spot. Hier lukte het wel. Na het indrukwekkende zicht van hoe een ballon op te blazen konden we na een tijdje opstijgen. De vlucht was indrukwekkend, buiten af en toe de gas open voor het vuur was het oorverdovend stil. Prachtige uitzichten, een zon die opkomt, een gezapig briesje… machtig gewoon. Veel te vroeg landde we weer. Maar dit was zo zachtjes dat je nauwelijks voelde dat je landde. De perfecte vlucht was dit.

In de namiddag stonden er enkele grotten en een blue lagoon op het programma. De eerste grot was de “ angel “ cave. Een stalacmiet zou op een engel gelijken. Ik zag het niet echt maar dat zal voor iedereen verschillen zeker. De grot was niet zo groot maar best wel is interessant om te zien. Bij de tweede grot werd het gezellig , we moesten in een band gaan liggen om zo in de grot te geraken. Best avontuurlijk eigenlijk en daarna volgde nog een klauterpartij door krappe holen. Het hoogtepunt van deze grotten. Na de grotten volgde de blue lagoon. Dit geleek meer op een toeristenval maar ja dat hoort er bij zeker. Gezwommen heb ik hier niet. Enkel wat gerelaxt aan de waterkant. ’ s Avonds at ik nog heerlijk in een lokaal restaurantje.

Enkele bemerkingen

Vang Vieng is nog steeds backpackers mekka van weleer. Het us er wel gestructureerdrr en gecontroleerder op geworden maar nog steeds voel je de vrijheid. Hoewel het vol liep met toeristen was het toch geen overrompeling. Nu was het nog gezellig druk. In het echte hoogseizoen weet ik het natuurlijk niet. De omgeving is prachtig, ideaal om te wandelen, fietsen, met de scooter of met een buggy rond te toeren, te kajakken, tuben,… grotten te verkennen. Een ballonvaart te doen. Kortom de ideale plaats voor een actieve dag.

Laos – Vientiane 20 en 21 november

Informatie over Vientiane

Vientiane is de hoofdstad van de republiek Laos. De stad ligt aan de oevers van de Mekong rivier, nabij de grens met Thailand. Vientiane werd de hoofdstad in 1573 vanwege de vrees voor een Birmese invasie. Maar in 1827 werd ze met de grond gelijk gemaakt en geplunderd door de Siamesen (Thai). Vientiane was het administratieve centrum tijdens de overheersing van de Fransen en is door de recente economische groei nu het economisch centrum van Laos. De stad heeft een bevolkingsaantal van ongeveer 850000 inwoners. De bezienswaardigheden in de stad zijn enkele boeddistische tempels zoals er zijn: That Luang, Haw Phra Kaew,.., verder nog het herdenkingsmonument geïnspireerd door de Arc de Triomphe in Parijs, en een heus boeddhapark.

Eigen ervaring

Eens alle formaliteiten aan immigratie voldaan volgde het gebruikelijke stramien. Geld afhalen, een SIMcard voor mijn smartphone, de zoektocht naar een taxi… en dan op weg naar het hotel. Al vlug bleek dat Vientiane best een aangenaam stadje is. Niet te druk, leuke vibe. Het hotel was ook best in orde. Een statig oud gebouw met prachtige trap. Eens iets anders dan gebruikelijke hotelletjes. Vientiane geeft geen opeengepakt gevoel al valt het hier wel op dat er al een pak meer toeristen zijn. Niet echt mijn ding maar het valt nog mee. Blijkbaar heb ik een oog om het avontuur op te zoeken. Nadat ik de eerste nacht in Myanmar in een hotelbrand zat had ik nu te maken met een aardbeving. Het episch centrum lag wel wat verwijdert van Vientiane. Van de beving van 6.1 werd je enkel een lichte trilling gewaar. Niks om je zorgen over te maken of beter gezegd de eerste beving rond 4u ’s nachts is volledig aan me voorbij gegaan. Die van 7u voelde ik dan weer wel, maar zoals gezegd buiten wat trillingen stelde het ni veel voor.

Eens bekomen van de emoties haha begon mijn verkenningstocht. Eerste stop het herdenkingsmonument, een prachtig gebouw, toegangspoort in een leuk parkje. Daar ik vermoedde dat ik nog wel enkele tempels zou zien in Laos opteerde ik voor een bezoek aan het boeddha park. Een ritje met de tuktuk en een burit van een klein uurtje later was ik er. Zoals de naam het al deed vermoeden stond het park vol met boeddha beelden. Er stonden best wel prachtige beelden. ’s Avonds bij mijn verkenningstocht naar de nightmarket botste ik toevallig op een Belgisch biercafe. Dit kon ik niet laten liggen. Na 5 maanden snakte ik nog wel eens naar een Belgisch biertje en Belgisch eten. Het stoofvlees smaakte geweldig evanals mijn blauwe Chimay en Duvel. De perfecte afsluiter van mijn Vientiane bezoek.

Enkele bemerkingen

Vientiane is een prachtig stadje aan de Mekong rivier. Niet te druk, ideaal om gewoon te worden aan Laos. Voldoende dingen om te bezoeken dus waarschijnlijk passeer ik hier nog wel een paar keer.

Myeik 17 en 18 november

Informatie over Myeik

Myeik is een stad in de regio Tanintharyi in Myanmar. Het is gelegen in het uiterste zuiden van het land aan de kust van een eiland aan de Andaman zee. Er wonen ongeveer 225000 mensen. Het binnenland van de stad is een belangrijke smokkelgang naar Thailand. Tussen de 11de en 13de eeuw was Myeik het meest zuidelijke deel van he Pagan rijk. Later tot de 18de eeuw was het van verschillende thaise koninkrijken. Myeik was een belangrijke haven en handelscentrum met de Europeanen. In 1765 veroverden de Birmesen Myeik. Myeik heeft een zeehaven en is een zeer belangrijke stad in Myanmar. De werkende bevolking bestaat vooral uit zakenmannen, traders, en vissers. De bezienswaardigheden zijn Pagodes, een Chinese tempel, de eilanden… Myeik is vooral bekend om zijn parels, rubber, zwaluwnesten, gedroogde vis, gedroogde garnalen en garnalen pasta.

Eigen ervaring

Na een tochtje van een 7tal uur met de minibus werd ik voor de deur van mijn hotel afgezet. Veel verkennen zat er niet meer in, buiten een blitsbezoekje aan de kloktoren. Na mijn ontbijt begon de echte verkenning. En Mayeik is echt nog een beetje in de tijd blijven stilstaan. Voor een belangrijke havenstad deed het verdacht veel van een groot dorp aan. Alles verliep hier heel gezapig. Dat je normaal van hier naar de eilanden kon gaan bleek uit de vele reisbureaus die er waren. Wegens tijdgebrek, je mag hier maximum 28 dagen blijven, bleef ik hier maar 2 nachten. Het belangrijkste wat ik hier deed was een bezoek brengen aan de plaatselijke kapper. Zoals al altijd hier in de buurt het geval was , was ook dit weer een geweldige belevenis. En trouwens van het resultaat was ik zeer tevreden. Voor de prijs kon ik het niet laten trouwens, omgerekend was het de volledige 1,2 euro. Met een fris kopje deed ik de historische gebouwen tocht. Er waren prachtige gebouwen bij. Of ik ze allemaal gezien heb durf ik te betwijfelen maar het was de moeite. Verdere uitschieters moet ik helaas schuldig blijven. De eilanden weet je wel. Maar als gezapig stadje was dit voor mij de ideale afsluiter van Myanmar.

Enkele bevindingen

Al is Myeik de haven naar de eilanden,is het toch best aangenaam om er te verblijven voor 1 of 2 nachten. Gezapige sfeer, lekker eten, mooie uitzichten. Best een bezoekje waard.

Myanmar de indrukken

Myanmar is een land dat iedereen gezien moet hebben. Het is nog niet overrompeld/verdorven door het toerisme. Het is nog puur zoals het moet zijn. Vooral het zuiden dan toch, Dawei en Myeik. Voor de strandliefhebber zeker een bezoekje waard. In Yangon zou ik persoonlijk niet te lang blijven. Drukke ongezellige stad. Wat zeker niet mag ontbreken op je lijstje, Bagan en Inle lake, prachtig gewoon. Wil je ergens heen waar dat echt niks te zien is. Ik weet het klinkt niet aantrekkelijk maar moest je er passeren moet je er zeker langs gaan. Naypyidaw de hoofdstad met de lege 8 baanswegen. Surrealistisch gewoon. Verder heb je nog enkele must sees die ik helaas niet heb kunnen doen wegens tijdgebrek. Zoals daar zijn De gouden rots en Hpa-An. Verplaatsen gaat het best met bus of minibus. Voor lange ritten zou ik een nachtbus nemen. Het best een VIP bus. Door de slechte staat van de weg zal je niet veel slapen maar je hebt tenminste genoeg beenruimte en zit ruim.

Tot slot nog enkele zaken. Zoals eerder ooit gezegd. Ze rijden rechts maar het stuur staat in 80% nog steeds aan de rechtse kant. Handig is anders. Het enige wat zeker moet werken aan scooter, auto of welk vervoermiddel dan ook is de claxon. Deze weten ze goed staan. Het eten in Myanmar is geweldig goed en niet duur. Het knauwen op een blad en daarna het uitspuwen moet je er bij nemen. En als ze kunnen geven ze je goede raad. Kom je aan via de luchthaven zou ik zeggen breng een bezoekje aan het toilet en aanschouw de goede raad. Nl. “Gelieve je voeten niet te wassen in het toilet”. Myanmar een verrassend veelzijdig land.

Dawei van 11 tot 16 november’

Informatie over Dawei

Dawei is een stad in het zuidoosten van Myanmar en is de hoofdstad van de Tanintharyi provincie. Het ligt ongeveer 614,3km ten zuiden van Yangon. Het ligt op de noordelijke bank van de Dawei rivier. Er leven ongeveer 156000 inwoners. Van de 11de tot 13de eeuw maakte Dawei deel uit van het Pagan rijk daarna van het Sukothai koninkrijk. Van 1564 tot 1594 was het een deel van het Toungoo koninkrijk. Siam veroverde de stad ook enkele malen. In 1760 veroverde Birma de stad opnieuw . Na de onafhankelijkheid in 1948 werd het een deel van de Tenasserim of Tanintharyi provincie. Buiten de gebruikelijke pagoda’s en tempels vind je hier vooral enkele moeilijk bereikbare stranden, eilanden, een waterval, warmwaterbronnen…

Eigen ervaring

Na een vermoeiend busritje, de bus was een VIPbus dus meer dan ok, maar de weg was een ramp. Met als gevolg dat er van slapen niet veel terecht kwam. We arriveerden om 6u in de busterminal, vanaf hier ging het met een taxi naar het hotel. Natuurlijk was mijn kamer nog niet klaar. Ontbijten mocht ik al wel. Het ontbijt smaakte verrukkelijk. Na het ontbijt moest ik nog wachten tot mijn kamer vrijkwam. Dat was niet zo erg, een jong ventje(8 jaar), kwam een heel gesprek met me voeren. Dit was best gezellig eigenlijk. Eens zijn familie uitgecheckt en mijn kamer gekuist kon ik een doucheke nemen en een eerste verkenning doen.

Dawei is een klein gezapig stadje, interessante gebouwen, vriendelijke mensen en niet te druk. De mooie stranden liggen allemaal op verre afstand van Dawei, deze zag ik de eerste dag niet wegens te voet. Verder dan enkele mooie gebouwen en een tempel kwam ik niet. Het museum was gesloten wegens ook hier een feestdag. De welke het was weet ik niet maar er was niet veel open.

Op mijn 2de dag wou ik wel eens naar een strand rijden. Eén van de verborgen stranden stond de komende dagen op het programma. Mijn plan was dan ook een fiets te huren en naar het dichtstbijzijnde strand te fietsen. Na lang zoeken vond ik eindelijk een plaats waar ze degelijk fietsen verhuurden. De 4de fiets bleek de goede te zijn. Al snel bleek echter dat deze fiets ook niet zo een goede was, een los stuur, een kapot zadel, haperende versnellingen., maar voor de rest was deze fiets perfect in orde. Wat me deed besluiten om mijn tocht verder te zetten. Het strand was op 17km en ik moest een berg over. Na veel puffen geraakte ik boven. De duik naar beneden naar het strand was door het losse stuur en zadel niet zo een pretje zoals ik hoopte. Ik moest vandeeg op mijn hoede zijn maar zonder kleerscheuren geraakte ik er. Maungmagan beach is het bekendste, grootste en makkelijkst te bereiken strand. Met zijn vele restaurantjes was dit een zeer gezellige plaats om te vertoeven. Ik hoopte de pagode op de rotsen in de zee te zien maar daar ben ik helaas niet geraakt. Misschien de laatste dag nog is proberen? Mijn terugweg was een ware calvarie tocht. Met zeer veel moeite geraakte ik wederom over de berg en na nog een lange afdaling geraakte ik heelhuids met de fiets in het stadje. Na 5 maanden wou ik eindelijk eens aan een strand verblijven voor een paar dagen. Niet de algemene toeristische eilandjes maar 1 waar je volledig van de wereld afgesloten was.

En laat nu net in de buurt van waar ik zat zo enkele stranden waren. Makkelijk was de weg er heen niet, maar ja voor een beetje een exclusieve plaats te bereiken moet je iets voor over hebben natuurlijk. Je kan vanuit Dawei met een brommertje naar hier komen, de rit duurt een 2.5u en gaat over een zeer geaccidenteerd parcours. Iets of wat ervaring is gewenst. Goed dat ik geen scooter had gehuurd want onderweg werden ze allemaal aan de kant gezet en gecontroleerd . Ik zonder rijbewijs had er wsl goed aangehangen. Ik had een dure taxi. Jammer maar helaas niks aan te doen. Met de auto duurt het ongeveer 2u voor je bijna ter plaatse bent. Vooral het laatste stuk is een uitdaging. Maar als je denkt dat je er bent, begint het avontuur pas echt. Naargelang de stand van het water moet je een heel eind door mangrovebossen waden. Daarna volgt nog een stuk door wat mul los duinenzand alvorens je je in het paradijs waant. Een prachtig strand in een baai. Een 10tal bungalows, geen telefoon, geen wifi… zalig gewoon. Een maagdelijk wit strand, zalig zeebriesje, zon zee wat wil je nog meer? Alle bungalows stonden tegen het strand je kon als het ware vanuit je bed in de zee springen. Ideaal gewoon.

Op deze plek zou ik 2 dagen zalig niks doen. Na de inspectie van mijn kleine gezellige bungalow volgde een strandwandeling op mijn prachtige privé strand. Van al dat wandelen had ik toch wat honger gekregen. Tijd om de innerlijke mens te versterken. Gelukkig serveerde het restaurant lekker vers eten. Mijn maaltijd was subliem, alleen spijtig dat het bier zo duur was. Zo goed de lunch en avondmaal waren zo pietluttig was het ontbijt. Hier maakten ze me ni echt blij mee. Eens mijn ontbijt wat gezakt, haha ging ik op zoek naar een zo mogelijk nog verlatener strand. Via een smal paadje door de jungle, klauteren over enkele rotsen en dan nog een 100tal m waden bereikte ik dit strand. Dit strand was mogelijk nog ongerepter. Na een uurtje hier vertoefd te hebben vatte ik de terugweg aan. Hier stuitte ik echter op een klein probleempje. Ik had geen rekening gehouden met de getijden en het water stond al wat hoog. Maar met het nodige klauterwerk over de rotsen geraakte ik veilig terug in de jungle. Dit weggetje was nog goed begaanbaar en zonder noemenswaardige problemen arriveerde ik terug aan mijn bungalow.

Een heerlijke lunch en bijbehorend middag dutje later ging het de andere kant uit. Via de rotsen aan het einde van het strand geraakte ik niet verder. Aan de ene zijde de Andaman zee, de andere rotsen gevolgd door een jungle en een steile helling. Zou dit mijn avontuur zijn voor vandaag? Ik dacht het niet, na mijn ogen hun werk te hebben laten doen vond ik een volgens mij klein weggetje. Langs hier zou ik misschien nog wel enkele interessante dingen ontdekken. Mijn wandeling was plezant maar het ontdekkingsgehalte viel wat tegen.

Na een poosje kwam ik op een dreef uit. Ik besloot deze te volgen. Veel verbluffend was er niet te zien, enkele vogels en vlinders, beiden wilden niet op foto, maar het was een aangename wandeling. Ik werd zelfs 2 keer spontaan een lift aangeboden door mensen op een scooter. Eerst door 3 dames nadien door 3 mannen. Beide weigerde ik beleefd. Rustig voort wandelend bereikte ik het dorpje. Hier moest ik een steil padje naar beneden volgen. Nu had ik geluk, de weg was niet overspoeld, met wat geploeter door het slijk bereikte ik zonder kleerscheuren de bungalows. ’s Avonds na het eten was er op het strand nog een kampvuur. Met nog enkele pintjes erbij werd het nog best gezellig. Na 2 dagen afgesloten van de wereld te zijn geweest, was het tijd om terug te keren naar Dawei city. Echter niet zonder eerst nog een deugddoende strandwandeling en nog een laatste heerlijke mangoshake. Eens de shake verorbert was konden we vertrekken. Aan de mangrove waadden we tot aan het bootje en dit zette ons veilig af aan wal. Nadien volgde een autorit van een 2tal uren alvorens we Dawei city bereikten.

Enkele bevindingen

Dawei is een leuk stadje dat je zeker een bezoekje waard is. Met zijn prachtige stranden. De makkelijk bereikbare waar het gezellig druk is met de nodige barretjes. En de verborgen Parels van stranden waar je je afgesloten van de wereld waant.

Naypyidaw 8 en 9 november

Informatie over Naypyidaw

Naypyidaw is sinds 6 november 2005 hoofdstad van Myanmar. Ze ligt 320km ten noorden van de oude hoofdstad Yangon. Veel van Naypyidaw is nog steeds in opbouw. Hoewel deze door de overheid geplande stad al in 2012 klaar had moeten zijn. Bezienswaardigheden zijn er niet echt. Het parlementsgebouw is een groot indrukwekkend gebouw. Verder heb je nog de Uppatasanti Pagode, deze is een exacte copie van de Shwedagon Pagode in Yangon. Verder zijn er nog de nodige parken en musea.

Eigen ervaring

Het eerste wat je opvalt als je Naypyidaw nadert is de grote leegte. De stad is gebouwd voor miljoenen inwoners, zoveel wonen er echter helemaal niet. Nadat de Militaire junta de macht opgaf, verdween de druk om mensen te verhuizen naar de hoofdstad. Toeristen vindt je hier nauwelijks. Dit resulteert in eindeloze lege straten en wegen. Dit geeft wel een fascinerend gevoel. Het eerste wat ik dacht was dat diegene die in de hoofdstad werken niet in de file staan om naar het werk te rijden. Dat moet zalig zijn. Maar zoals gezegd er is niks te beleven of allé ik vond toch niks. Alles ligt ver uit elkaar. Om je te verplaatsen heb je eigen vervoer nodig. Dan kan je nog iets zien misschien. Openbaar vervoer is er nauwelijks. Bij mijn eerste verkenning bleek dat mijn hotel gelegen in de zuidelijke hotelzone ver van alles gelegen is. Maar aangezien alles toch zo leeg is was de wandeling op de autostrade nog een gezonde wandeling ook. Daar ga ik toch van uit.

Op dag 2 verkende ik de geweldige stad wat meer. Ik bezocht een museum, Het parel museum. Het museum was ni echt mijn ding maar een grappige situatie leverde het wel op. Ik was de enige bezoeker en werd gevolgd door 10 opzichters van de zaal. Bij elk object dat ik gezien had doofden ze de lichten (ledlampjes). Zouden ze ze vlug aangedaan hebben toen ik aankwam? Is de elektriciteit zo duur in Myanmar?… Na deze toch wel rare ervaring vervolgde ik mijn weg. Het fonteinpark was het volgende. Een groot, prachtig, leeg park. Wederom waren er bijna geen mensen. Het park was best interessant, veel verschillende vijvers met fonteinen. Ongetwijfeld zal dit prachtig geweest zijn maar geen van de fonteinen werkte. Misschien staan ze alleen ’s avonds op, ik weet het niet en heb het dus ook niet gezien.

Bij mijn verdere verkenning werd ik aan een poort plots tegen gehouden. Ik vond het maar raar want mensen op een brommertje mochten allemaal door. Ik zou moeten terug keren, maar nadat ik met hand en tand had uitgelegd dat ik te voet was. Kreeg ik een lift achterop het brommertje en werd aan de andere kant van het domein afgezet. Welk domein het was weet ik niet. Maar het was groot en ik ben er toch maar door geraakt. Niet dat het op zich veel opbracht want ik kan wel zeggen iets interessants was er niet te vinden.

Enkele bevindingen

Naypyidaw is de hoofdstad van Myanmar daar is alles mee gezegd. Alles ligt gigantisch ver uiteen en ik vond niks interessants. Als je over eigen vervoer beschikt zou ik als je er langs komt wel een bezoekje brengen. Maar speciaal voor omrijden zou ik zeker niet doen.

Inle Lake (Naung Shwe) 4, 5 en 6 november

Informatie over Inle lake

Het Inle lake is een meer in Myanmar. Het is bekend vanwege de paalwoningen, de drijvende boomgaarden en de beenroeiers. Het meer is ruim 20km lang en op zijn breedst ruim 5km. Het bevindt zich ongeveer 400km ten noorden van de voormalige hoofdstad Yangon. Rondom en op het meer woont de Inthaminderheid. Vaak in dorpen met paalwoningen. Het bekendste dorp is Ywama. Dit is een dorp in het meer. Eveneens in het meer bevinden zich drijvende boomgaarden. De Intha’s creëren ze door een laag aarde vast te binden met moerasplanten. Daardoor blijft de aarde drijven. Er worden verschillende groenten op geteeld. Verder bevinden zich op en rond het meer nog verschillende werkplaatsen zoals weverijen, zilversmeden en sigaren fabrieken. De Intha’s hebben een eigen manier van roeien. De roeier gaat op de boot staan maar in plaats van met twee handen klemt hij de roeispaan tussen één hand en één been.

Eigen ervaring

Om 8.30u had ik een minibus richting Inle lake. Na een 1.5u werden we met 4 man op een splitsing gedropt. Vanaf hier was het nog een 12tal km tot Inle lake. Natuurlijk stonden hier enkele taxichauffeurs klaar die ons tegen plaatselijke woekerprijzen wel even tot daar wilden brengen. Maar zoals tegenwoordig gebruikelijk is, had ik weer enorm veel tijd om wat op te zoeken. De taxichauffeurs blijkbaar niet zoveel en de prijs zakte al vrij snel tot normale normen. Eén van ons vieren had een tuktuk genomen, wij de overige 3 namen een taxi. Eens alles gedropt in mijn hotel bracht ik de eerste dag in het stadje door. Tijdens het ronddwalen in de omgeving stuitte ik op een overwoekerde tempel. Best interessant om hier zo te zien. De tand de tijds had hier ook goed toegeslagen. Boomwortels die door de muren kwamen, tempels gebarsten,… ik waande me net Indiana Jones. Voor de tweede dag had ik een boottocht op het meer geboekt. Ik had dit via het hotel geboekt en had voor een 8tal uurtjes gekozen. Blijkbaar was ik de enige die deze toer deed want ik had de hele boot voor mij alleen. Eens we de kanaaltjes door waren kwamen we op het gigantische meer. Het was prachtig. Al vrij vlug zag ik enkele van de vissers hun kunstjes uitvoeren. Het waren net acrobaten. Het boottochtje op zich was zalig. Ik bezocht enkele tempels, pagodes, een klooster, dit werd het klooster van de springende kat genaamd, het was helemaal in hout, zeer indrukwekkend. Maar de enige katten die ik daar gezien heb waren slapende katten. Springen deden ze precies niet meer. Ook was het natuurlijk een promo tochtje waar een bezoek aan de zilversmid, sigarenfabriek, bootmakerij en weverij niet mocht ontbreken. Ik weet niet hoe lang het zo nog gaat zijn maar de mensen die probeerden te verkopen waren helemaal niet opdringerig. Wat het bezoekje op zich nog aangenaam maakte. Als afsluiter volgde een zonsondergang op het meer. Nu verschenen er opeens een heleboel vissers die hun kunstjes kwamen opvoeren. Dit voor een fooi uiteraard. Ondanks de promotour was dit een zeer aangenaam en afwisselend dagje. Hier heb ik echt met volle teugen van genoten.

De volgende dag had ik een fiets/cano toerke op het programma staan. Het canoën zag ik wel ni zo zitten maar zat in het pakket. Ik zou wel zien wat het werd. Bij aankomst bleek dat ik de enige deelnemer was. Hoe slaag ik er toch altijd in om dat klaar te krijgen? Na het checken van de fiets konden we op pad. De tocht was zalig, via allemaal kleine paadjes, singletracks, over smalle bruggetjes,… passeerden we verschillende dorpjes waar je anders niet zou komen. Zalig gewoon. Na een uurtje fietsen was er een eetstop. Heerlijke noodles en plaatselijke thee. Best wel lekker. Het bleek dat ik blijkbaar best wel goed doorreed want we moesten nog een tijd op onze boot wachten om ons over het water te zetten. Om het wachten wat aangenamer te maken had mijn gids er niks anders op gevonden om nog wat rijstwijn te proeven. Dit smaakte verrassend goed. Eens de fles leeg fietsten we naar onze boot. Na een uurtje varen konden we al fietsend de streek verder verkennen. Voor we weer de boot op moesten passeerden we een tempel, hier waren enkele ceremonies aan de gang. Enkele kinderen werden geëerd. Wat er juist gevierd werd weet ik niet maar de boten waar zij in terechtkwamen waren mooi versierd en hadden een geluidsinstallatie bij. En de installatie werkte zeer goed. Wij werden met de boot bij een restaurant op het water afgezet alwaar we de lunch tot ons namen. Allemaal heerlijke Myanmarese gerechten. Dit smaakte uitstekend. Nu volgde het canoën. Tegen alle verwachtingen in werd dit een mooi aangenaam tochtje langs verschillende rivierdorpen. We passeerden zelfs het ouderlijk huis van mijn gids. Tijdens het peddelen gaf hij ook nog uitleg over het leven op en langs het meer, over het hoe overleven, over de huizen… toch wel aangrijpend. Na nog een overstap op onze andere boot werden we terug ergens aan de oevers van het meer gedropt. Blijkbaar veel verder dan normaal, ik reed snel (haha) weet je nog. Een tweetal uren later via glooiende wegen, pittige klimmetjes, een rivier bereikten we de bestemming. Wederom een geweldige dag.

Mijn laatste dag in Inle was een rustige dag. ’s Avonds nam ik de nachtbus naar Yangon en dan nog een bus naar Naypyidaw. Dit was niet gepland maar wegens enkele probleempjes ga ik eerst naar daar alvorens verder richting zuiden te reizen.

Enkele bemerkingen

Inle lake is een must see voor elke Myanmar bezoeker. Het stadje Naung Shwe is geweldig. Goede atmosfeer, niet te druk. Het meer is prachtig, de dorpjes op het meer fascinerend, lekker eten… De fietstoer die ik gedaan heb met Grashoppers was af. Zeker voor herhaling vatbaar. Kortom Inle lake moet je zeker bezoeken.

Kalaw 2 en 3 november

Informatie over Kalaw

Kalaw is een heuveldorp in de Shan staat in Myanmar. Het is gelegen in Kalaw Township in het district Taunggyi. Tijdens het koloniale bewind was deze plek populair bij de Britten. Hel ligt op 1310m hoogte. En de plek voelt nog steeds aan als een vakantieoord op grote hoogte. Het is vrij koel, de sfeer is rustig. Her en der ontwaar je nog steeds koloniale architectuur. En in de omliggende heuvels kan je relatief makkelijke trektochten doen. Buiten de tempelgrot vol met boeddha beelden is er in het plaatsje weinig te zien.

Eigen ervaring

Na een rustig busritje van Mandalay arriveerde ik na een 6tal uur in Kalaw. Dit was een echte verademing. Relatief koel, rustig, gezapig… noem maar op. Na me wat opgefrist te hebben stond een kleine verkenning op het programma, de fleurrijke tempel, de statige kloktoren, het idyllische station… Na nog een heerlijke maaltijd hield ik het voor bekeken. Normaal staat Kalaw bekend om zijn trektochten maar omdat blijkbaar het toeristische seizoen maar moeizaam op gang trekt, het moest blijkbaar al druk zijn vanaf begin oktober, en ik wat in de knoei zat met een boeking kon ik geen trektocht doen. Jammer maar helaas. Mss in Inle nog is proberen.

Wegens geen trektocht schakelde ik over op plan b. Een bezoekje aan de boeddha grot. De grot bevindt zich een kleine km uit de stad. Het is een kalksteen grot en deze is volgestouwd met boeddha beelden . Wel meer dan 1000 denk ik. Ongelooflijk om eens gezien te hebben. Nadien ging de tocht naar een uitkijkpunt boven op de top van een heuvel. Dit was best pittig. En als er boven geen 5 vervelende honden waren geweest had ik ongetwijfeld ten volle van het uitzicht kunnen genieten. Nu was het rap rap enkele foto’s en terug. Veel meer was er niet te beleven.

Na nog een zoektocht naar een ticketje naar Inle lake werd het een rustige zondag. Met een Myanmar in de hand hield ik mijn thuistraditie van 4uren club dan ook mooi in ere.

Enkele bevindingen

Kalaw is een klein rustig plaatsje. Als je even op adem wil komen is dit de geschikte plek. Als je in het drukke seizoen hier komt of je bent met enkele personen is een trektocht het ding om te doen. Het schijnt enorm te zijn. Al bij al vond ik Kalaw een gezellige plek om te verblijven.

Mandalay 31 oktober en 1 november

Informatie over Mandalay

Mandalay is de op één na grootste stad van Myanmar. Het is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en ligt ongeveer 716km ten noorden van Yangon en telt ong. 1000000 inwoners. Mandalay is als een geplande stad ontstaan op een open plek aan de voet van de 236m hoge Mandalayheuvel. Deze locatie werd gekozen vanwege een voorspelling die zou zijn gedaan door Boeddha. Hierin werd aangegeven dat op die plek een grote stad, een boeddhistische metropool, zou ontstaan en wel op het 2400 jarige jubileum. Op 13 januari 1857 besloot koning Mindon de profetie in vervulling te laten komen en vaardigde toen een koninklijk decreet uit om een nieuw koninkrijk te stichten. In juli 1858 werd een ceremonie gehouden. De vroegere hoofdstad Amarapura werd ontmanteld en door olifanten werd deze verplaatst naar de nieuwe locatie aan de voet van de Mandalayheuvel. Op 23mei 1859 werd de stad als voltooid beschouwd. Deze datum wordt daarom ook wel gezien als stichtings datum. In 1861 werd het de hoofdstad van het onafhankelijke Birmese rijk tot het geannexeerd werd door de Britten. In de tweede wereldoorlog werd Mandalay zwaar beschadigd en brandde het paleis volledig af. Eind 20ste eeuw werd een getrouwe replica gebouwd van het paleis. Na de onafhankelijkheid van Birma werd Mandalay het bestuurlijk centrum van de Mandalay provincie. De bezienswaardigheden zijn de Mandalayheuvel, het koninklijk paleis, honderden boeddhistische bouwwerken, de kuthodowpagode, ook wel grootste boek ter wereld.

Eigen beleving

De rit van Bagan naar Mandalay was goed geregeld. Ik werd met een soort jeepney opgepikt in mijn hotel en deze bracht me naar de busterminal. De busrit was ok. Prachtige uitzichten, rustige chauffeur, een goei ritje dus eigenlijk. Eens in Mandalay moesten we terug in een jeepney en deze zette me aan het hotel af. Van een goede service gesproken. Het was nog namiddag en mijn plan was het paleis te bezoeken. Zo ver van de ommuurde stad was ik niet, dus dat moest nog lukken. Blijkbaar dachten ze er anders over want de vreemdeling mocht er niet in. Locale mensen wel, er zat niks anders op dan om te draaien en nog maar wat te wandelen. Niet echt een productieve dag.

Geen probleem echter, de volgede dag zou ik tijdig erin vliegen en de verloren tijd inhalen. Mijn plan was ok, ik was ook paraat maar bij het ontbijt liep het mis. Vanaf 6.30u kan je ontbijten. Ik was er om 6.45u en rustig ontbijten zat er nimmer in. Een bus, naar ik vermoed Chinezen, hadden alles opgeëist en er was geen doorkomen aan. Een nieuwe schaal noedels, als vliegen op een stront vlogen ze er op af, gelukkig had ik mijn koffietje al zodat ik het rustig kon observeren. Tegen 7.30u kon ik dan eindelijk aan mijn ontbijt beginnen. Eens ontbeten vertrok ik naar het paleis. Er zijn 4 poorten maar de mensen met een vreemd velleke mogen enkel via de oostkant binnen. Aangezien ik toch al aan het wandelen was kon dat stukje er nog wel bij. Zonder problemen geraakte ik binnen. Aan het paleis begon de miserie. Waar is uw ticket? Ik mocht zo binnen dus ik heb er geen. Na veel vijven en zessen zou het madammeke met de brommer het ticket gaan halen. Weliswaar moest ik 1000 bijbetalen. Maar allé ik was toch binnen. Van mijn sokken werd ik er in ieder geval niet van geblazen. Het is groot, veel gebouwen maar ik miste een beetje een wauw gevoel.

Na dit bezoekje ging het richting Mandalay hill. Hier bevinden zich enkele tempels en pagoda’s. Hoe hoger je gaat hoe mooier ze worden. Dit vond ik dan weer wel de moeite. Het enige nadeel hier was dat je vanaf de voet van de heuvel tot boven op blote voeten moest gaan. Dat vond ik toch wat ver. Voor de rest geweldige uitzichten en prachtige tempels. Maar hetgene waarvoor ik naar Mandalay was gekomen bevond zich 10km uit het centrum, nl de beroemde U bein bridge. Dit is een voetgangersbrug bij Amarapura. Met een lengte van ruim 1.2km is het de langste teakhouten brug ter wereld. De brug werd omstreeks 1870 gebouwd. Het hout was van het verlaten paleis in Ava. Het paleis was overbodig geworden na het verhuizen van de hoofdstad. Deze brug wou ik gezien hebben. Is ze dan zo speciaal? Nee maar van de zonsondergang zijn er al zoveel prachtige foto’s dat ik dat met mijn eigen ogen wou zien. Hoe geraakte ik daar? Simpel huur een fiets en hup er naar toe. Na wat opzoekingswerk bleek dat er enkele verhuurders in de buurt waren. Hoge scores hadden ze. Maar de fietsen??? Ik kreeg a very good bike with light. Laten we very good met een korreltje zout nemen, en met light laten we zeggen enkel voorlicht. Maar ik kon op pad in de stadsjungle richting brug. Op de heenweg was het vrij druk maar kon ik zonder al te veel moeite overal tussendoor slalommen. Eens aan de brug wandelde ik deze over en terug. Wel is de moeite. Ik nestelde me op het terras en wachtte zoals een heleboel mensen op de zonsondergang. Dit is echt wel de moeite om te zien. Ik heb echter ni lang gebleven wegens nog een tochtje terug in het donker zonder achterlicht. Hier moet ik eerlijk zeggen, op sommige plekken had ik het er niet mee. Nergens licht, een slechte weg en Rikkie die hier rondrijdt op een voertuig met 2 wielen. Maar ook dit verliep zonder problemen. Na nog een heerlijk noedelsoepje hield ik het voor bekeken en ging het terug hotel.

Enkele bevindingen

Mandalay is een grote ongezellige stad, niet echt mijn ding. De stadsmuur rond het paleis is 2.1km lang. Elke zijde, dus als je rond de muur wil wandelen bereid je al maar voor. Buiten rond de stadsmuur is dit wederom niet echt een stad voor de zwakke weggebruiker. Als je Niet veel tijd hebt zou ik Mandalay van mijn lijstje schrappen.